Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Το μαύρο κύμα

Με αφορμή το απόσπασμα από την "Ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει" του Λουίς Σεπούλβεδα με τίτλο "Το μαύρο κύμα", οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου εμπνεύστηκαν από την ιστορία της γλαροπούλας Κενγκά και τον αγώνα της για επιβίωση. 
Ζωγράφισαν σκηνές που τους/τις συγκίνησαν...

Η Κενγκά πετάει ελεύθερη...
Π. Έρικα, Α4

Ο αγώνας της Κενγκά για επιβίωση
Ι. Άννα-Μαρία, Α2

Τ. Αλεξάνδρα, Α4

Χ. Γεωργία, Α4

Κ. Ξένια, Α2

Και μια πρόταση για το εξώφυλλο του μυθιστορήματος.

Ι. Άννα-Μαρία, Α2

Άλλοι/ες πάλι επέλεξαν το κολάζ και το κόμικς, προκειμένου να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, αλλά και τον προβληματισμό τους για το σοβαρό πρόβλημα της μόλυνσης των θαλασσών...

Ζ. Χριστιάνα, Α2

Μ. Μύρων, Α4

...Απέδωσαν τις σκέψεις της Κενγκά...

   Τι συμβαίνει; Δεν μπορώ να πετάξω ούτε να δω. Κάτι έχει κολλήσει στα φτερά και στα μάτια μου. Είναι η κατάρα των θαλασσών! Ευτυχώς, τα πόδια μου είναι ακόμα ελεύθερα. Θα κολυμπήσω γρήγορα και ελπίζω να ξεφύγω. Αχ, καθαρό νερό! Θα μπορέσω τουλάχιστον να καθαρίσω τα μάτια μου… 
   Πού πήγαν όλοι; Δε βλέπω καμιά από τις συντρόφισσές μου. Μα ναι, ακολούθησαν τον νόμο και πέταξαν μακριά. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση τους… Πρόκειται λοιπόν να πεθάνω. Καταραμένοι να είναι οι άνθρωποι που μολύνουν τη θάλασσα! Αλλά ας μην τους κατακρίνω όλους. Υπάρχουν και άνθρωποι που προσπαθούν να προστατέψουν το περιβάλλον, και το έχω δει με τα μάτια μου. 
   Μακάρι να με φάει κάποιο ψάρι. Καλύτερα να έχω έναν γρήγορο θάνατο, παρά έναν αργό και βασανιστικό... Μα τι λέω; Ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα! Ίσως αν πετάξω ψηλά, πολύ ψηλά, ο ήλιος να λιώσει την κατάρα που ’χει κολλήσει στα φτερά μου, όπως έγινε σ’ εκείνη την ιστορία με τον Ίκαρο…
   Δυστυχώς η ουρά μου είναι άχρηστη. Θα την καθαρίσω με το ράμφος μου. Θα ξεριζώσω κάποια φτερά, αν και πονάω πολύ…
   Τα κατάφερα… πετάω! Πρέπει να τα παλέψω, πρέπει να ζήσω, τουλάχιστον μέχρι να γεννήσω το αβγουλάκι μου… Είμαι τόσο κουρασμένη! Αν δε βρω κάπου να σταματήσω, θα πέσω. Να! Ο Άγιος Μιχαήλ! Θεέ μου, βοήθησέ με…
Κ. Θανάσης, Α2

Ή προτίμησαν να φανταστούν την εξέλιξη της ιστορίας.

...Οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν. Έπεφτε… Θα προλάβαινε άραγε να φτάσει ως την εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ; Λίγο ακόμα και θα άγγιζε το καμπαναριό. «Θα τα καταφέρω. Πρέπει να τα καταφέρω!» έκρωξε και, με όση δύναμη της είχε απομείνει, προσγειώθηκε άτσαλα στο έδαφος. Έμεινε εκεί ακίνητη, της είχε κοπεί η ανάσα από την υπερπροσπάθεια. Προσπάθησε να κουνήσει τα φτερά της, αλλά τα ένιωθε σαν ξένο σώμα. Το πετρέλαιο λες και είχε γίνει τσιμέντο. «Αλίμονο, γλίτωσα από τη θάλασσα για να πεθάνω στη στεριά...», σκέφτηκε απελπισμένη η Κενγκά.
   Ξαφνικά άκουσε βήματα. Κάποιος ερχόταν! Η καρδιά της Κενγκά χτύπησε δυνατά. Προσπάθησε να σηκωθεί, να ανοίξει τα φτερά της για να δείχνει μεγαλύτερη και να φοβίσει τον άνθρωπο που την πλησίαζε. Όμως δεν μπορούσε πια όχι να κουνηθεί, αλλά ούτε καν να κρώξει. «Ήρθε το τέλος…», ήταν η σκέψη της, η τελευταία ίσως… Όμως ο άνθρωπος τη χάιδεψε απαλά στο κεφάλι, την τύλιξε σε ένα πανί και την πήρε αγκαλιά. Καθώς την κρατούσε, της μιλούσε γλυκά. «Καημενούλα μου… Για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και για σένα…». Η Κενγκά αναθάρρησε. «Μπορεί να μην τελείωσαν όλα…», σκέφτηκε και έκλεισε τα μάτια.
   Όταν ξύπνησε, βρισκόταν σε ένα κλουβί. Γύρω της υπήρχαν πολλοί άνθρωποι και πολλά πουλιά. Άλλα ήταν καθαρά και φαινόταν υγιή, ενώ άλλα είχαν κολλημένη πάνω τους εκείνη την απαίσια μαύρη ουσία που είχε κολλήσει και στην ίδια. «Τα φτερά μου!». Η Κενγκά άρχισε να κρώζει όλο χαρά. Τα φτερά της είχαν σχεδόν καθαρίσει. Ένας άνθρωπος την πλησίασε και της χαμογέλασε ενθαρρυντικά. «Σε λίγο θα γίνεις εντελώς καλά και θα σε ελευθερώσουμε, καλή μου!». «Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ!», φώναξε η Κενγκά με όλη τη δύναμη της ψυχής της, αλλά οι σωτήρες της δεν άκουσαν παρά το κρώξιμο ενός γλάρου…
Μ. Μαρία, Α2

…Τις φτερούγες της δεν μπορούσε πια ούτε να τις κουνήσει. Γρήγορα κατάλαβε ότι έπεφτε. Έπεφτε με μεγάλη ταχύτητα, και άρχισε να φοβάται. Προσπάθησε να ξαναπετάξει, να πάρει ύψος, χωρίς αποτέλεσμα όμως. Κοίταξε κάτω. Δεξιά της κάτι αυλές με τρυφερό, μαλακό γρασίδι την περίμεναν, αν κατάφερνε βέβαια να φτάσει εκεί. Αριστερά της ήταν το ποτάμι. Άλλη μια καλή επιλογή για προσγείωση, αλλά ήταν ακόμα πιο δύσκολο να το φτάσει. Τέλος, κοίταξε ακριβώς από κάτω της, στο σημείο όπου κατά πάσα πιθανότητα θα έπεφτε. Την περίμεναν τα πιο ανώμαλα και αιχμηρά βράχια που είχε δει ποτέ της. Ανάμεσά τους σκουπίδια και σκουριασμένα κουτάκια αναψυκτικών. Το τέλος της ήταν βέβαιο… 
   Έκλεισε τα μάτια και ονειρεύτηκε. Έφερε στον νου της τον άντρα της, που την περίμενε να γεννήσει το παιδί τους. Πώς θα αντιδρούσε άραγε, όταν μάθαινε τον χαμό της; Έπειτα φαντάστηκε πώς θα ήταν το παιδί τους. Έπλασε με το μυαλό της εικόνες. Το είδε μωρό, να ανοίγει τα μάτια του για πρώτη φορά στον κόσμο, μετά μεγαλύτερο, να πηγαίνει στο γλαροσχολείο και να μαθαίνει να πιάνει σκουλήκια και ψάρια. Η τελευταία εικόνα ήταν το όνειρο κάθε μάνας… Το παιδί της να πετάει, να φτάνει τον ήλιο, να φεύγει, να ζει! 
   Άνοιξε τα μάτια και επανήλθε στη φρικτή πραγματικότητα. Ξανακοίταξε κάτω. Τα βράχια ήταν πιο κοντά από πριν. Δεν πανικοβλήθηκε. Ήξερε ότι δεν είχε κανένα νόημα, αφού θα πέθαινε έτσι κι αλλιώς. Σκέφτηκε άλλη μία φόρα πώς θα ήταν τα πράγματα, αν δεν ήταν οι άνθρωποι τόσο εγωιστές, αν ήταν πιο συνετοί… Με βουρκωμένα μάτια κοίταξε τον ουρανό και ψέλλισε: «Αντίο…»
Χ, Αριάδνη, Α4

   Η Κενγκά προσγειώθηκε κάπως άτσαλα στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ. Είχε εξαντληθεί από την προσπάθεια να πετάξει. Δεν μπορούσε να κουνήσει ούτε τα πόδια της. Δεν είχε δύναμη ούτε «Βοήθεια!» να φωνάξει. Έκλεισε τα μάτια και αφέθηκε στις σκέψεις της. Θυμήθηκε τις όμορφες μέρες που περνούσε με τις φίλες της, το πέταγμα στον καταγάλανο ουρανό, τα νερά του ωκεανού. Όλα της φαίνονταν τόσο μαγικά, αλλά και τόσο μακρινά… Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της, στη σκέψη ότι πλησιάζει το τέλος της και δεν είχε προλάβει να χαιρετήσει κανέναν. Άραγε θα τη θυμούνται με αγάπη ή θα συζητούν για την απροσεξία της που της στοίχισε τη ζωή της: 
   Ξαφνικά ένιωσε δύο απαλά χεράκια την σηκώνουν από το έδαφος και βρέθηκε μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά. Άκουσε μια παιδική φωνή να λέει: «Έλα να δεις, μαμά! Μια μικρή γλαροπούλα! Δεν είναι καλά… Να την πάμε αμέσως στον κτηνίατρο!». Χάρηκε όταν κατάλαβε ότι μιλούσαν γι’ αυτήν. Μα πιο πολύ χάρηκε όταν συνειδητοποίησε ότι υπάρχουν και άνθρωποι που νοιάζονται. Όχι σαν τους άλλους, που ούτε που τους ένοιαξε για τη συμφορά που προκάλεσαν στον ωκεανό. Με αυτή τη σκέψη παραδόθηκε σε έναν βαθύ ύπνο.
   Όταν άνοιξε τα μάτια της, βρισκόταν πάνω σε ένα τραπέζι, που της φάνηκε τεράστιο. Πάνω της ήταν σκυμμένος ένας καλοσυνάτος και χαμογελαστός άντρας, που μιλούσε με ένα χαριτωμένο κοριτσάκι. Τον άκουσε να λέει: «Όλα πήγαν καλά! Η μικρή μας ξέφυγε από το κίνδυνο… Σε λίγες μέρες θα μπορέσει να ξαναπετάξει.».
   Η καρδιά της Κενγκά αναπήδησε. Είχε σωθεί! Η μικρή τη χάιδεψε τρυφερά και μουρμούρισε «Ελπίζω να είναι η τελευταία φορά που ανόητοι άνθρωποι βάζουν με τις πράξεις τους σε κίνδυνο τη φύση και τα πλάσματά της…».
Μ. Ελευθερία, Α4

…Γυρνώντας από το σχολείο, πέρασα μπροστά από τον Άγιο Μιχαήλ, όπως κάθε μέρα… Αυτή τη φορά, όμως, ένα σοκ με περίμενε: είδα έναν γλάρο πεσμένο στο έδαφος, κατάμαυρο. Έμοιαζε σαν ξεπουπουλιασμένος… Χωρίς δισταγμό, τον πήρα στην αγκαλιά μου και τρέχοντας τον πήγα στο σπίτι μου. Προσπάθησα να τον καθαρίσω, αλλά η πυκνόρρευστη μαύρη ουσία που τον σκέπαζε είχε κολλήσει για τα καλά στα φτερά του. Ο καημένος ο γλάρος, φαινόταν να ζει μόλις και μετά βίας… Αποφάσισα λοιπόν να αναζητήσω βοήθεια, μα όταν γύρισα με τον κτηνίατρο ήταν πλέον αργά… Ωστόσο, είδαμε ότι ο γλάρος, που τελικά ήταν γλαροπούλα, πρόλαβε να γεννήσει ένα αβγό. Ήταν ένα πραγματικό θαύμα! Δεν μπόρεσα να σώσω τη μητέρα, αλλά ήμουν αποφασισμένη να σώσω το μικρό της. Με την καθοδήγηση του κτηνίατρου, φρόντισα να εκκολαφθεί το αβγό και να ’το! Ένα πολύ γλυκό γλαρόπουλο! Άρχισα να το ταΐζω και να το φροντίζω όσο καλύτερα μπορούσα, και καμάρωνα που μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Ώσπου ένα πρωί… δε βρήκα παρά μόνο ένα φτερό! Κατάλαβα ότι ο προστατευόμενός μου είχε πετάξει μακριά… Όχι, δεν έκλαψα. Ήμουν σίγουρη ότι μπορούσε πια να τα καταφέρει χωρίς τη δική μου φροντίδα και ένιωσα περήφανη, σαν εκπλήρωσα μια υπόσχεση…
Κ. Μαριλένα, Α2

Και ένα ποίημα!

Για έναν καλύτερο κόσμο…

Μη μολύνετε το περιβάλλον 
Θα το παραδώσουμε σε άλλον 
Δεν το έχουμε δικό μας 
Είναι ο κόσμος των παιδιών μας 

Και ο κόσμος ο δικός τους 
Ας είναι καλύτερος…
Πόλεμοι να μην υπάρχουν 
Όλα τα αγαθά να τα ’χουν 

Κρατήστε λοιπόν το περιβάλλον καθαρό
Μη λερώνετε τον γαλανό ουρανό 
Τη φύση φροντίζετε και αγαπάτε
Που μας προσφέρει γαλήνη και χαρά!
Π. Ελισάβετ, Α4

Τέλος, ένα πολύ ωραίο τραγούδι, που αφηγείται την περιπέτεια της Κενγκά, "πατώντας" πάνω σε μια γνωστή μελωδία...

Η Κενγκά και το μαύρο κύμα
video


Ακούστε λοιπόν την ιστορία της Κενγκά, μιας άτυχης γλαροπούλας που μολύνθηκε από μια πετρελαιοκηλίδα κοντά στο λιμάνι του Αμβούργου:

Της φτερούγες της ανοίγει 
να πετάξει στα ψηλά
μα ένα κύμα την καλύπτει 
κι έχει χάσει τη χαρά

Μια παχύρρευστη κηλίδα
έχει κολλήσει στα φτερά
και η Κενγκά από φόβο
παύει να χαμογελά

Με προσπάθεια μεγάλη 
βρίσκει καθαρό νερό
το κεφάλι της βουτάει
και κοιτάει τον ουρανό

Τώρα πια αναρωτιέται
αν θα μείνει ζωντανή
μια ελπίδα να χωρέσει 
στη δικιά της την ψυχή

Στο μυαλό της Κενγκά τώρα
έρχονται πάρα πολλά
πανικός και αγωνία
για επιβίωση ξανά

Με προσπάθεια μεγάλη
κατορθώνει να πετάξει
Φτεροκοπούσε απεγνωσμένα
με τα μάτια απελπισμένα

Δεν την πήρανε τα χρόνια
γι’ αυτό προσπαθεί ακόμα
μήπως και ξαναπετάξει 
και τον κόσμο τον θαυμάσει

Τώρα πια αναρωτιέται
αν θα μείνει ζωντανή
μα η ελπίδα έχει σβύσει
στη δική της την ψυχή
Μουσική: Μάνος Χατζηδάκις
Στίχοι - κιθάρα - ερμηνεία: Π. Ελεάνα, Α4

Το πιο γλυκό ψωμί

Στο πλαίσιο της διδασκαλίας του λαϊκού παραμυθιού "Το πιο γλυκό ψωμί" οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ τάξης ζωγράφισαν...
Η ανορεξία του βασιλιά
Ι. Θοδωρής, Α2
Η λύση δεν είναι εύκολο να βρεθεί...
Ζ. Χριστιάνα, Α2

Μ. Μαρία, Α2
Η δοκιμασία του βασιλιά
Κ. Ξένια, Α2

Π. Παναγιώτης, Α4

Απέδωσαν το τέλος του παραμυθιού σε μορφή κόμικς...

Χ. Γιώργος, Α4

Βρήκαν παροιμίες, λαϊκές λέξεις και φράσεις σχετικές με το ψωμί...

- Βγάζω ή κερδίζω το ψωμί μου: εξασφαλίζω τα αναγκαία για να ζήσω.
- Δεν έχω ψωμί να φάω: είμαι πολύ φτωχός.
- Λέω το ψωμί ψωμάκι: λιμοκτονώ, δεν έχω να φάω.
- Τρώω ψωμί (από κάποιον): με τρέφει, μου παρέχει εργασία (κάποιος).
- Αυτή η δουλειά έχει ψωμί (ή φαΐ): αυτή η δουλειά είναι σίγουρη ή αποφέρει κέρδη.
- Φάγαμε μαζί ψωμί κι αλάτι: έχουμε ζήσει πολλά μαζί ή είμαστε φίλοι από παλιά.
- Έχω πολύ ψωμί (ακόμα): υπάρχει πολύς χρόνος ακόμη, για να τελειώσει ή να ολοκληρωθεί κάτι.
- Έχω να φάω πολλά ψωμιά ή πολλά καρβέλια ακόμη: θα περιμένω ακόμη πολύ, έχω πολλά χρόνια ζωής μπροστά μου / χρειάζεται ακόμη χρόνος και προσπάθεια για να αποκτήσω την αναγκαία πείρα σε κάτι.
- Είναι λίγα τα ψωμιά του ή (τα) έφαγε τα ψωμιά του: βρίσκεται πια στα τελευταία του, δε θα ζήσει για πολύ ακόμη.
- Για ένα κομμάτι ψωμί: για ελάχιστα χρήματα.
- Τρώω γλυκό ψωμί: ζω με άνεση, είμαι ευχαριστημένος από τον τρόπο που βγάζω το ψωμί μου.
- Τρώω πικρό ψωμί: ζω με δυσκολία, είμαι δυσαρεστημένος από τον τρόπο που βγάζω το ψωμί μου. 
- «…και ξερό ψωμί»: για να δείξουμε ότι θέλουμε ή υποστηρίζουμε κάτι φανατικά, αυτό και μόνο αυτό και τίποτε άλλο.
- Υγεία και ξερό ψωμί: όταν υπάρχει η υγεία, τα υλικά αγαθά έχουν δευτερεύουσα σημασία.
- Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται: όταν επιθυμούμε κάτι και συνεχώς το σκεφτόμαστε.
- Η βιάση ψήνει το ψωμί, μα δεν το καλοψήνει: οι βιαστικές ενέργειες δεν έχουν καλά αποτελέσματα.
- Ψωμί δεν έχουμε, ραπανάκια για την όρεξη γυρεύουμε - Ψωμί δεν έχουμε, τυρί ζητάμε - Εμείς ψωμί δεν είχαμε, λουκούμια εγυρέψαμε: δεν έχουμε τα βασικά και ζητάμε τα επιπλέον.
- Όποιος έχει νου και γνώση, πριν πεινάσει θα ζυμώσει: όποιος είναι προνοητικός, προετοιμάζεται κατάλληλα.
- Κάλλιο το σημερινό ψωμί παρά την αυριανή πίτα: τα σίγουρα έσοδα, έστω κι αν είναι λίγα, είναι προτιμότερα από τα πολλά αλλά μελλοντικά έσοδα που είναι αβέβαια.
- Μην τάξεις τ’ άγιου κερί και του παιδιού κουλούρι: όταν υποσχόμαστε κάτι πρέπει να το τηρούμε. 
- Τάζει φούρνους με καρβέλια και λαγούς με πετραχήλια: δίνει υποσχέσεις που είναι αδύνατο να τηρήσει.
- Σίγουρο ψωμί σε τρύπιο σακούλι: τα χρήσιμα πράγματα χρειάζονται και ανάλογη προσοχή.
- Στου σκύλου το προσκέφαλο ψωμί δεν ξημερώνει: οι αχόρταγοι και οι λαίμαργοι δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις ορέξεις τους. 
Για τη συγκέντρωση του υλικού συνεργάστηκαν
- από το Α2:  Θ. Αλέξανδρος - Ι. Άννα-Μαρία - Κ. Άρτεμις - Κ. Θοδωρής - Κ. Άγγελος - Μ. Κατερίνα - Μ. Μαριλίτα - Μ. Νίκη - Μ. Φαίδρα
- από το Α4: Μ. Μύρων - Τ. Δημήτρης - Χ. Κατερίνα

Άλλοι/ες πάλι προτίμησαν  να δώσουν στο παραμύθι ένα διαφορετικό τέλος ή, με έμπνευση "Το πιο γλυκό ψωμί", να γράψουν τα δικά τους παραμύθια.

Μια αποτελεσματική δοκιμασία
     …Ο γέροντας είπε στον βασιλιά να πάει και να ζήσει μαζί του για τρεις μόνο μέρες. Ο βασιλιάς δέχτηκε και τον ακολούθησε στην καλύβα του. Για τρεις μέρες ο βασιλιάς μοιράστηκε την καθημερινότητα του γέροντα και έζησε σαν ένας απλός άνθρωπος του λαού. Βίωσε κι ο ίδιος τη φτώχεια, την κούραση και τον μόχθο των φτωχών ανθρώπων…
     Μετά από αυτή την εμπειρία, όταν γύρισε στο παλάτι του ήταν πια άλλος άνθρωπος. Σταμάτησε τις γκρίνιες και τις ιδιοτροπίες, άρχισε να νοιάζεται και να δουλεύει κι αυτός για τον λαό του, ενώ απέκτησε και το χόμπι της κηπουρικής! Η ανορεξία αποτελούσε πλέον παρελθόν… Η ευημερία των υπηκόων του έγινε η μόνη φροντίδα του βασιλιά, που πήρε το μάθημά του και έγινε ευτυχισμένος.
Μ. Ελευθερία - Τ. Αλεξάνδρα 

Το πιο γλυκό παιχνίδι!
     Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα παιδί που οι γονείς του ήταν πλούσιοι, πολύ πλούσιοι. Είχε πολλά παιχνίδια και οι γονείς του του έφερναν κάθε τόσο κι άλλα. Όμως το παιδί δεν ήταν ευτυχισμένο… Καθόταν βαριεστημένο και μαραζωμένο και δεν έπαιζε με τα παιχνίδια του. Για να το κάνουν να χαρεί, οι γονείς του αγόραζαν και του έδιναν τα πιο ακριβά παιχνίδια. Αλλά τίποτα… Κανένα παιχνίδι δεν του τραβούσε την προσοχή, με κανένα δεν είχε όρεξη να παίξει. 
     Μια μέρα πέρασε από το σπίτι τους η γιαγιά του παιδιού. Είδε το εγγονάκι της μόνο και κακοδιάθετο, και, επειδή ήξερε από παιδιά, κατάλαβε τι του συμβαίνει... Πήρε λοιπόν το παιδί μαζί με τα παιχνίδια του και πήγαν στο σπίτι μιας φτωχής οικογένειας με πολλά παιδιά. Τα φτωχά παιδάκια καταχάρηκαν και άρχισαν να παίζουν ενθουσιασμένα με τα παιχνίδια, καλώντας το πλούσιο παιδί να παίξει μαζί τους. Σιγά σιγά το πλουσιόπαιδο άρχισε κι αυτό να παίζει, διστακτικά στην αρχή και μετά με όλο και περισσότερη χαρά. Έμαθε να μοιράζεται τα παιχνίδια του, έκανε καλούς φίλους και ήταν και πάλι χαρούμενο κι ευτυχισμένο.
     Το πιο γλυκό παιχνίδι είναι αυτό που το μοιράζεσαι!
Κ. Θανάσης, Α2

Ο βασιλιάς και ο γελωτοποιός 
     Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που ήταν πολύ πλούσιος, αλλά δεν ένιωθε ποτέ ευτυχισμένος. Τον έτρωγε η σκοτούρα από τη μια, η βαρεμάρα από την άλλη! 
     Ρώτησε λοιπόν τους βασιλικούς συμβούλους του τι να κάνει για να έχει μια πιο ευχάριστη ζωή. Αυτοί του πρότειναν να αγοράσει με τα πολλά χρήματα που είχε κάτι που το επιθυμούσε πολύ. Έτσι ο βασιλιάς αγόρασε ένα ταχύπλοο για να πηγαίνει βόλτες στη θάλασσα. Πήγε μια, πήγε δυο, πήγε τρεις βόλτες με το σκάφος του, μέχρι που το βαρέθηκε κι αυτό...
     Τι να κάνει, ξαναπήγε στους συμβούλους του και του πρότειναν αυτή τη φορά να πάει ένα μακρινό ταξίδι, να αλλάξει παραστάσεις. Πήγε λοιπόν για έναν μήνα στη Χαβάη, όμως πάλι δεν ένιωθε γεμάτος. Γύρισε πίσω ακόμα χειρότερα από πριν....
     Έχοντας πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να βρει την ευτυχία, ο βασιλιάς αποφάσισε να πάρει έναν γελωτοποιό, τουλάχιστον για να τον διασκεδάζει κάπως… Τότε παρατήρησε κάτι πολύ σημαντικό: είδε πως ο γελωτοποιός του, χωρίς να έχει υλικά αγαθά, ήταν πάντα χαρούμενος. Το μυστικό του γελωτοποιού ήταν απλό: ήταν ευχαριστημένος από τη ζωή του επειδή του άρεσε να κάνει χαρούμενο τον κόσμο! 
     Έτσι ο βασιλιάς άρχισε να χρησιμοποιεί τα πλούτη που είχε όχι πια για τα καπρίτσια του, αλλά για να κάνει το καλό. Κατάλαβε ότι ο καλύτερος τρόπος για να γίνεις ευτυχισμένος είναι να κάνεις ευτυχισμένους τους άλλους!
Κ. Νίνο, Α2

Και ένα βίντεο που μας παρουσιάζει τη διαδικασία που οδηγεί...

Από το σιτάρι στο ψωμί!
video
Κ. Μαριλένα, Α2

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Στη μηχανή του χρόνου - Από τον Μ. Κωνσταντίνο στον Ιουστινιανό

Η μηχανή του χρόνου ταξίδεψε τους μαθητές και τις μαθήτριες της Β' Γυμνασίου στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και του Ιουστινιανού! Από τα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης και της Αγίας Σοφίας μέχρι τη Στάση του Νίκα, η βυζαντινή ιστορία "ζωντανεύει" μέσα από αφηγήσεις - "μαρτυρίες", διαλόγους, επιστολές, ακόμα και συνεντεύξεις, τις οποίες έγραψαν τα παιδιά αναλαμβάνοντας ρόλο πρωταγωνιστή, αυτόπτη μάρτυρα των ιστορικών γεγονότων ή αφανούς ήρωα.

Ήμουν κι εγώ εκεί… στα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης
   Η είδηση της μεταφοράς της πρωτεύουσας από τη Δύση στην Ανατολή, στη θέση του αρχαίου Βυζαντίου, προκάλεσε μεγάλη έκπληξη σε όλους τους υπηκόους της αυτοκρατορίας. Όλοι απορούσαμε: πώς η Νέα Ρώμη θα μπορούσε να συναγωνιστεί σε επίπεδο αρχιτεκτονικής την Παλαιά Ρώμη, με τη μακρά ιστορία και τη μνημειώδη ομορφιά; 
   Για πολύ καιρό η περιοχή της νέας πρωτεύουσας βρισκόταν σε πλήρη αναβρασμό: η κατασκευή τειχών, επιβλητικών λεωφόρων και μεγαλοπρεπών κτιρίων ακολουθούσε ταχύτατους ρυθμούς και όλα έδειχναν ότι το νέο διοικητικό κέντρο θα κοσμείται από μοναδικά έργα τέχνης! Όταν πια έφτασε η ημέρα των επίσημων εγκαινίων παρουσίᾳ του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, αυτό που είδαμε ξεπέρασε κάθε προσδοκία… Τα ολοκληρωμένα πλέον δημόσια κτίρια άνοιξαν για πρώτη φορά και οι δρόμοι πλημμύρισαν από πλήθος κόσμου. Ακόμα και οι πιο απαιτητικοί δήλωναν απόλυτα ικανοποιημένοι! Νιώθω περήφανος που ήμουν κι εγώ ένας από τους τυχερούς που παρευρέθηκαν σ’ αυτό το τόσο σημαντικό γεγονός…
   Η ημέρα των εγκαινίων της νέας πρωτεύουσας ήταν για όλους μας μια ημέρα χαράς και γιορτής. Μια νέα σελίδα στην ιστορία της αυτοκρατορίας έμελλε να γραφτεί, γεμάτη λαμπρότητα και δόξα. Η Παλαιά Ρώμη ανήκε πλέον στο παρελθόν… Όλοι ξέραμε ότι τη διαδεχόταν επάξια η Πόλη! 


Αποκαλυπτική συνέντευξη! Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ μιλάει ανοιχτά για την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης και τη στάση του απέναντι στον Χριστιανισμό.
- Σεβαστέ αυτοκράτορα, προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση η απόφασή σας να μεταφέρετε την πρωτεύουσα του κράτους στην Ανατολή και να ιδρύσετε τη Νέα Ρώμη. Γιατί κάνατε την κίνηση αυτή;
- Να σας πω… Στην περιοχή του αρχαίου Βυζαντίου, τη θέση που διάλεξα για την πρωτεύουσά μου, διασταυρώνονται δυο ήπειροι, η Ασία και η Ευρώπη, και ενώνονται δυο θάλασσες, η Μεσόγειος και ο Εύξεινος Πόντος. Όπως καταλαβαίνετε, αυτή η μοναδική γεωπολιτική θέση αναμένεται να οδηγήσει σε ραγδαία ανάπτυξη του εμπορίου. Εκτός, όμως, από την οικονομική της σημασία, η Πόλη μου θα έχει στρατηγικό ρόλο και από την άποψη της εξωτερικής πολιτικής. Οι εξωτερικοί εχθροί μας είναι πολλοί, έρχονται κυρίως από τον Βορρά και την Ανατολή, και από τη νέα πρωτεύουσα θα μπορούμε να τους αποκρούσουμε ευκολότερα. 


- Το χριστιανικό στοιχείο είναι ιδιαίτερα ισχυρό στην Ανατολή... Ποια θρησκευτική πολιτική σκοπεύετε να ακολουθήσετε;
- Μα, νομίζω ότι οι προθέσεις μου είναι φανερές από το πλήθος των εκκλησιών που οικοδομήθηκαν στη Νέα Ρώμη… Πάντα ήμουν της άποψης ότι η θρησκεία ή, καλύτερα, μια ενιαία θρησκεία μπορεί να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο για την πολυεθνική μας αυτοκρατορία. Γι’ αυτό, ακόμα και πριν το διάταγμα των Μεδιολάνων που στήριξε την ανεξιθρησκία, είχα εκδώσει νόμους ευνοϊκούς για τους Χριστιανούς. Ωστόσο, ως αυτοκράτορας πρέπει να τηρήσω τις ισορροπίες… Δε θέλω να συγκρουστώ με τα μέλη της συγκλητικής αριστοκρατίας, που είναι ειδωλολάτρες!
Ο. Αμαλία, Β3

Διάλογος Ιουστινιανού - Θεοδώρας
Την προηγούμενη της Στάσης του Νίκα, ο Ιουστινιανός και η Θεοδώρα συζητούν στο παλάτι…
- Τι σου συμβαίνει, Ιουστινιανέ; Τι έχεις και βαρυγκομάς;
- Πονοκέφαλο μεγάλο…
- Και στο ’πα, καλέ μου, εχθές στο συμπόσιο, το κρασί θέλει ρέγουλα!
- Μακάρι να ’φταιγε το κρασί… Άλλο με πονοκεφαλιάζει: η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με τους δήμους. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αύριο στον Ιππόδρομο…
- Μυρίζεσαι δηλαδή εξέγερση;
- Πολύ το φοβάμαι, και δεν ξέρω τι να κάνω…
- Αν έρθουν έτσι τα πράγματα, θα κάνεις αυτό που πρέπει, αγαπητέ μου. Θα καταστείλεις την εξέγερση, όπως αρμόζει σε έναν αυτοκράτορα! Όλα θα πάνε καλά, φθάνει να δείξεις πυγμή και αποφασιστικότητα.
- Έτσι μου ’ρχεται να τα βροντήξω όλα και να φύγω…
- Για να σε βλέπουν όλοι σαν έναν αυτοκράτορα που το έβαλε στα πόδια; Έχεις ισχυρό στρατό και μια γυναίκα που θα σε βοηθήσει με όλες τις δυνάμεις της!
- Σ ’ ευχαριστώ, καλή μου, που είσαι πάντα στο πλευρό μου... Τι θα έκανα χωρίς εσένα;
- Μαζί θα τα καταφέρουμε, άντρα μου… Εμάς θα μας γράψει η ιστορία!

Μ. Μαριέλα, Β2

Οι αναμνήσεις ενός αυλικού από τη Στάση του Νίκα 
   Από τα παράθυρα του παλατιού των Βλαχερνών βλέπαμε φλόγες να μαίνονται και μαύρο καπνό να ανεβαίνει προς τον ουρανό. Ο Βελισάριος μας είπε ότι χιλιάδες εξεγερμένοι βρίσκονταν στον Ιππόδρομο. Οι φήμες έλεγαν ότι σπίτια και ταβέρνες είχαν λεηλατηθεί τη νύχτα...
   Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα στεκόταν δίπλα στο ανατολικό παράθυρο, όρθια, όση ώρα συζητούσαν οι άντρες, και κοίταζε έξω την πόλη που φλεγόταν. Γύρισε προς τον Ιουστινιανό, τον κοίταξε σταθερά στα μάτια και του είπε: "Η αυτοκρατορική πορφύρα είναι ελκυστική για σάβανο, άρχοντά μου... Έτσι δεν είναι;"
Κ. Εύα, Β2

Η Στάση του Νίκα μέσα από τη ματιά ενός αυτόπτη μάρτυρα 
Ένας έμπορος από τη Θεσσαλονίκη, ο Θεόδωρος, που βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έζησε τα γεγονότα από κοντά, συζητά με τον φίλο του Φώτιο: 
Θεόδωρος: Φίλε μου, ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω… 
Φώτιος: Μα τι συνέβη στη Βασιλεύουσα; Πες μου, καίγομαι να μάθω… 
Θεόδωρος: Όχι άλλες φωτιές, σε παρακαλώ! 
Φώτιος: Ηρέμησε, καλέ μου φίλε… Τώρα είσαι ασφαλής εδώ στη Θεσσαλονίκη, μακριά από την Πόλη… 
Θεόδωρος: Ξέρεις, όλα ξεκίνησαν στον Ιππόδρομο… Οι δήμοι διαμαρτύρονταν για τους φόρους και την κακοδιοίκηση. Ξεσήκωσαν το πλήθος εναντίον του αυτοκράτορα και σύντομα η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Οι στασιαστές πυρπολούσαν τα πάντα, τίποτα δεν έμεινε όρθιο! Παντού άκουγες την κραυγή ΝΙΚΑ, ΝΙΚΑ, ΝΙΚΑ! 
Φώτιος: Μα τι σημαίνει αυτό; 
Θεόδωρος: Ήταν το σύνθημα των στασιαστών. 
Φώτιος: Φαντάζομαι την ατμόσφαιρα που επικρατούσε… Τι είδαν τα μάτια σου, Θεόδωρε! Και ο αυτοκράτορας; Τι έκανε ο Ιουστινιανός; 
Θεόδωρος: Στην αρχή πανικοβλήθηκε και ήταν έτοιμος να φύγει, αλλά η γυναίκα του, η Θεοδώρα, τον έπεισε να μείνει και να αντιμετωπίσει δυναμικά την κατάσταση. 
Φώτιος: Ψύχραιμη γυναίκα! 
Θεόδωρος: Φιλόδοξη… Ήθελε να πεθάνει σαν αυτοκράτειρα! 
Φώτιος: Και πώς τέλειωσαν όλα; 
Θεόδωρος: Οι στρατηγοί του Ιουστινιανού κατάφεραν να παγιδέψουν το πλήθος στον Ιππόδρομο. Άκουσα πως 30.000 άνθρωποι σφάχτηκαν μέσα σε λίγη ώρα! 
Φώτιος: Τι λες, φίλε μου! Σε τι καιρούς ζούμε… 
Λ. Άννα, Β2

Διάλογος Ανθέμιου - Ισίδωρου
Ανθέμιος: Ισίδωρε, ο αυτοκράτορας μας τίμησε με την εμπιστοσύνη του και μας ανέθεσε ένα πολύ σημαντικό έργο, την κατασκευή της Αγίας Σοφίας… Τι προτείνεις να κάνουμε;
Ισίδωρος: Αγαπητέ συνάδελφε, το έργο μας πρέπει να είναι πρωτότυπο και μοναδικό! Σκέφτομαι να συνδυάσουμε τον κατά μήκος άξονα των βασιλικών, των μακρόστενων ρωμαϊκών κτιρίων, με τον καθ’ ύψος άξονα των περίκεντρων κτιρίων, που είναι κυκλικά ή πολυγωνικά.
Ανθέμιος: Πολύ καλή ιδέα! Προτείνω να δώσουμε έμφαση στο κέντρο, στον καθ’ ύψος άξονα του ναού, και να φτιάξουμε έναν εντυπωσιακό τρούλο!
Ισίδωρος: Συμφωνώ απόλυτα! Σαν να το βλέπω μπροστά μου… Τέσσερις ογκώδεις πεσσοί σχηματίζουν το κεντρικό τετράγωνο και συνδέονται με τόξα. Αυτά με τη σειρά τους σχηματίζουν ημισφαιρικά τρίγωνα, δημιουργώντας ένα στεφάνι, πάνω στο οποίο στηρίζεται ο τρούλος.
Ανθέμιος: Και με πολλά παράθυρα στη βάση του για να μπαίνει άπλετο φως… Θα μοιάζει σαν να κρέμεται από τον ουρανό! Ας ξεκινήσουμε αμέσως. Το έργο μας θα θαυμάζεται στους αιώνες!

Λ. Θεανώ, Β2

Ένα γράμμα - πρόσκληση για τα εγκαίνια της Αγίας Σοφίας

Κ. Χριστίνα, Β2

Εντυπώσεις από τη Βασιλεύουσα
Αγαπητέ μου Θεόφιλε,
   Σου γράφω από τη Βασιλεύουσα. Τι υπέροχη πόλη!
   Βρίσκομαι εδώ λόγω της δουλειάς του πατέρα μου, που είναι έμπορος και έπρεπε να έρθει στην Κωνσταντινούπολη για να προμηθευτεί μεταξωτά, μπαχαρικά και άλλα είδη πολυτελείας. Με πήρε μαζί του «για να μαθαίνω τη δουλειά»… Πόσο τυχερός είμαι! 
   Η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας είναι απλά μαγευτική! Τα κτίρια, οι άνθρωποι, η ατμόσφαιρα, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω… Ας τα πάρω με τη σειρά!
   Λοιπόν, το πρώτο που βλέπεις καθώς πλησιάζεις την Πόλη, είναι τα εντυπωσιακά τείχη που την περιβάλλουν και την προφυλάσσουν από ξηράς. Ποιον εχθρό μας δε θα μπορούσαν να απωθήσουν;


   Μπαίνοντας στη Βασιλεύουσα, θα συναντήσεις την υπέροχη πλατεία του Κωνσταντίνου! Την κοσμούν λαμπρά αγάλματα και κτίρια, ενώ εδώ βρίσκεται και η έδρα της Συγκλήτου. Στο κέντρο της δεσπόζει η περίφημη κολόνα από πορφυρίτη, από την κορυφή της οποίας το άγαλμα του Κωνσταντίνου Α΄ εποπτεύει όλη την πόλη. Αυτή η πλατεία είναι πάντα γεμάτη κόσμο και ζωή!


   Παράλληλα, η Πόλη έχει πάρα πολλούς ναούς. Όλοι τους είναι θαυμαστοί, όμως αυτός που ξεχωρίζει είναι η Αγία Σοφία. Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός της είναι πολύ ιδιαίτερος. Ο πατέρας μου είπε ότι λέγεται «βασιλική μετά τρούλου». Το εσωτερικό της λαμπρής αυτής εκκλησίας είναι το κάτι άλλο. Είναι φανερό ότι τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι τα καλύτερα σε όλη την αυτοκρατορία! Χρωματιστά μάρμαρα και υπέροχα ψηφιδωτά σε χρυσό φόντο τη στολίζουν. 


Το ωραιότερο όμως είναι ο γιγαντιαίος της τρούλος, που παρά το μέγεθός του, μοιάζει να αιωρείται. Πρόκειται για ένα θαύμα! 


   Θα ήταν βέβαια παράλειψη να βρίσκομαι στην Κωνσταντινούπολη και να μην παρακολουθήσω έναν αγώνα στον περίφημο ιππόδρομό της… Το θέαμα είναι μοναδικό! Τα άρματα, τα άλογα, οι πολύχρωμες στολές, οι ζητωκραυγές των θεατών που υποστηρίζουν την ομάδα τους, όλα ξεπερνούν κάθε φαντασία!


   Καλέ μου φίλε, ελπίζω να σου έδωσα μια γεύση από τη μεγαλοπρέπεια και τη γοητεία της Βασιλεύουσας. Είναι μια πόλη στολίδι στην οικουμένη! Θα φύγω από δω με τις καλύτερες εντυπώσεις. Ίσως σε κάποια στιγμή στο μέλλον να τα καταφέρουμε να την επισκεφτούμε και μαζί… 
   Με τους φιλικούς μου χαιρετισμούς,
Αλέξιος
Κ. Σήλια, Β2 

Άλλοι/ες προτίμησαν το κολάζ, το κόμικς, ακόμα και το ψηφιδωτό!

Κωνσταντινούπολη
Κ. Αφροδίτη, Β2

Ιουστινιανός και Θεοδώρα
Μ. Γωγώ, Β2

Το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού
Μ. Πέτρος, Β3

Στάση του Νίκα
Π. Γιάννης, Β3

Αυτοκράτειρα Θεοδώρα
Κ. Χριστίνα, Β2


Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Οι πιτσιρίκοι

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου αποδίδουν σε μορφή θεατρικού έργου το σαμποτάζ που έκαναν οι πιτσιρίκοι στο ομώνυμο κείμενο του Δ. Ψαθά.

Πρώτα το σχέδιο...

Οι πιτσιρίκοι έχουν μαζευτεί στο σπίτι του Γιώργου και συνωμοτούν.
Γιώργος: Παιδιά, σαν πολύ καιρό δεν καθίσαμε στα αυγά μας; 
Κώστας: Και τι να κάνουμε; Μπες στο ψητό…
Γιώργος: Λοιπόν, δώστε βάση, μάγκες, θα τους τρελάνουμε τους Γερμανούς! Θα πάμε το βράδυ στο Ζάππειο. Όλο και κάποιο φορτηγό θα την αράζει εκεί, με κανέναν χαζογερμανό να το προσέχει, και καλά… Ε, εμείς θα του τη φέρουμε και θα του το ρημάξουμε, του παλιογερμαναρά! 
Νίκος: Τέλεια ιδέα! Εγώ θα αναλάβω να τον απασχολήσω!
Απόστολος: Μπα, και γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Νίκος: Γιατί είμαι πολύ καλός στο θέατρο! Δε θυμάστε που σας έκανα τον βλάχο και σκάσατε στο γέλιο;
Κώστας: Τι σκέφτεσαι να κάνεις;
Νίκος: Θα πλησιάσω κρατώντας ένα τσιγάρο και θα κάνω πως προσπαθώ να το ανάψω από το φανάρι του φορτηγού! Τα άλλα αφήστε τα πάνω μου…
Γιώργος: Σύμφωνοι! Πρόσεξε όμως… Πρέπει να απασχολήσεις τον φρουρό μέχρι να πάρουμε τις ρεζέρβες και να διαλύσουμε το φορτηγό. Δώσε μας όσο πιο πολύ χρόνο μπορείς!
Απόστολος: Και… μην ξεχνάτε το σύνθημά μας!

Οι μικροί σαμποτέρ τραγουδούν:
Να σαλτάρω, να σαλτάρω
τη ρεζέρβα να του πάρω!
Μ. Μούτος, Α4

...Μετά το σαμποτάζ!

Βραδάκι, στο Ζάππειο. Όση ώρα ο Γερμανός είναι απασχολημένος με τον πονηρό μικρό, μια παρέα πέντε δεκάχρονων πάνω κάτω πιτσιρίκων πλησιάζουν κρυφά το φορτηγό...
Θοδωρής: Έτοιμοι;
Γιώργος: Θ’ ανέβω πρώτος. Χρειάζομαι ακόμη έναν… 
Μπάμπης: Έρχομαι εγώ! 
Θοδωρής: Σε μένα θα δίνετε τις προμήθειες. 
Κώστας: Εγώ θα τρυπήσω τα λάστιχα…
Γιάννης: …κι εγώ θα φυλάω τσίλιες!
Γιώργος: Άντε, να μην καθυστερούμε!

Ο Μπάμπης και ο Γιώργος ανεβαίνουν στο φορτηγό. Δίνουν ό,τι εφόδια βρίσκουν στον Θοδωρή, που τα βάζει σ’ ένα τσουβάλι.
Μπάμπης: Πω πω, αδελφάκι μου! Πιάσαμε την καλή!
Γιώργος: Ψωμιά, σαλάμια, τυριά… Δε χορταίνει το μάτι μου!
Μπάμπης: Ψάξε και για ζάχαρη. 
Γιώργος: Να, εδώ είναι... Ή μήπως είναι αλεύρι;
Μπάμπης: Ό,τι κι αν είναι, φέρ’ το εδώ!
Γιώργος: Βρήκα και λάδι!
Μπάμπης: Κάνε γρήγορα! Δεν έχουμε χρόνο…
Γιώργος: Πιάσε, Θοδωρή!
Θοδωρής: Ωραία, το γεμίσαμε το τσουβάλι μας…
Μπάμπης: Κώστα, τι γίνεται με τα λάστιχα;
Κώστας: Λάστιχα τέλος! 
Γιάννης: Παιδιά, βλέπω πως ο φίλος μας άναψε το τσιγάρο του και χαιρετάει τον Γερμανό… Πάμε να φύγουμε!
Όλοι μαζί πιάνουν το τσουβάλι και χάνονται στο σκοτάδι.
Μ. Φαίδρα, Α2

Και μια δημιουργική αναδιήγηση της ιστορίας...

Το ξυπόλητο τάγμα εν δράσει 
   Χρονιά: 1942. Είναι ένα κρύο βράδυ του Γενάρη. Σε ένα σκοτεινό υπόγειο κάπου στην Αθήνα πολλά παιδιά είναι συγκεντρωμένα και συζητούν. Ξέρουν ότι στο Ζάππειο συχνά βρίσκονται γερμανικά φορτηγά γεμάτα τρόφιμα και εφόδια. Οι πιτσιρίκοι τα χρειάζονται για να επιβιώσουν… Αλλά πώς θα τα πάρουν; Καταστρώνουν το σχέδιό τους. Ο μικρός Πετράκης, ένας μαγκάκος που φαίνεται αθώος και γνωρίζει λίγα γερμανικά, θα αναλάβει να απασχολήσει τον Γερμανό φρουρό. Την ίδια ώρα ο Ιάσονας και ο Μάριος -οι πιο μεγάλοι- θα ανοίξουν με τα εργαλεία τους το φορτηγό. Όλοι οι υπόλοιποι στη σειρά θα περάσουν χέρι- χέρι ό,τι βρουν, όσο πιο γρήγορα και αθόρυβα μπορούν. Μόλις αδειάσουν το φορτηγό, θα το σαμποτάρουν, χαλώντας τα φανάρια και τρυπώντας τα λάστιχα. Μετά θα γίνουν καπνός, πριν τους πάρει είδηση ο Γερμανός. Η συγκέντρωση τελειώνει και τα παιδιά πηγαίνουν για ύπνο πεινασμένα, όπως συνήθως… 
   Το άλλο βράδυ στο Ζάππειο, ο Πετράκης πλησιάζει τον Γερμανό κρατώντας ένα τσιγάρο. Να, άρχισαν να μιλούν, βιαστείτε! Όλα πάνε ρολόι. Μέσα στο φορτηγό υπάρχουν τα πάντα! Τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα, για τη Λενιώ που είναι αρρωστούλα… Εντάξει, παιδιά, τελειώσαμε! Οι πιτσιρίκοι φορτωμένοι τρέχουν και τους καταπίνει το σκοτάδι… Στον δρόμο για την κρυψώνα τους, η Ελπίδα πλησιάζει τον Ιάσονα: 
-Τα πήραμε όλα, αρχηγέ; ρωτάει. 
- Ναι, της λέει εκείνος, αλλά μετά μουρμουρίζει: σχεδόν… 
   Πίσω στο άδειο και διαλυμένο φορτηγό, ο Γερμαναράς χτυπιέται και αφρίζει από τον θυμό. Αλλά ξάφνου σταματά. Τι είναι εκείνο στο βάθος; Κάτι άφησαν! Το παίρνει στα χέρια του… Είναι ένα κουτί με ένα σημείωμα πάνω του! 
«Για να έχετε φάρμακα, θα έχετε κι εσείς αρρώστους. Σας καταλαβαίνουμε και γι’ αυτό σας αφήσαμε το ένα κουτί φάρμακα από τα δύο. 
Υπογραφή: το ξυπόλητο τάγμα». 
Χ. Αριάδνη, Α4 

Άλλοι/ες προτίμησαν το κόμικς ή τη ζωγραφική.

Ο ακήρυχτος πόλεμος...
Ζ. Χριστιάνα, Α2

Κ. Ύρια, Α2

Ι. Άννα-Μαρία, Α2

Π. Ελεάνα, Α4

Π, Παναγιώτης, Α4

Τ. Αλεξάνδρα, Α4

Ψ. Ραφαηλία, Α4

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Η Μαφάλντα και ο Φελίπε στο σχολείο!

Με έμπνευση από τη Μαφάλντα και τον Φελίπε...


...οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου γράφουν μια σελίδα στο ημερολόγιο των πρωταγωνιστών...

Από το ημερολόγιο του Φελίπε
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
   Μετά από ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο, μια ελεεινή Δευτέρα… Φυσικά, φταίει γι’ αυτό το σχολείο. Με τρομάζει, με καταπιέζει, με ενοχλεί και με αρρωσταίνει…
   Στο διάλειμμα αποφάσισα να μιλήσω στη φίλη μου τη Μαφάλντα. Ένιωθα πως, αν δεν έλεγα κάπου τον πόνο μου, θα έσκαγα. Μεγάλο λάθος! Στην προσπάθειά της να με κάνει να νιώσω καλύτερα, άρχισε να μου λέει πως σε κανέναν δεν αρέσει το σχολείο, ούτε τα πολλά καθήκοντα για το σπίτι. Γράψιμο και διάβασμα όλη μέρα! Κόντεψα να τρελαθώ… Μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι για το σχόλασμα, σκεφτόμουν συνεχώς τα λόγια της και με έκοβε κρύος ιδρώτας. ΘΕΕ ΜΟΥ! ΔΕΝ ΤΑ 'ΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ!!
   Μάλλον πρέπει να την κοπανήσω, αλλά πού να πάω; Ίσως κάπου να υπάρχει μία χώρα όπου τα σχολεία να είναι διαφορετικά και πιο ευχάριστα για τους μαθητές... Θα ρωτήσω αύριο τη δασκάλα.
Μ. Μαρία, Α2

Αγαπητό ημερολόγιο,
   Η πρώτη μου εβδομάδα στο σχολείο ήταν κυριολεκτικά απαίσια! Γιατί να υπάρχουν και τα μαθήματα ανάμεσα στα διαλείμματα; Με το που χτυπάει το κουδούνι για να βγούμε, χτυπάει πάλι για να ξαναμπούμε. Και τα μαθήματα, τόσο βαρετά! Όλη την ώρα τα ίδια και τα ίδια… Αυτά ακριβώς σκεφτόμουν καθώς επέστρεφα στο σπίτι, όταν ξαφνικά έπεσα πάνω στη Μαφάλντα. Αμέσως κατάλαβε ότι κάτι με απασχολεί και με ρώτησε τι έχω. Μόλις της είπα τις σκέψεις μου, αυτή, αντί να με παρηγορήσει, συμπλήρωσε κι άλλα κακά που δεν είχα σκεφτεί από μόνος μου. Μου είπε πως είναι τρομερό να είσαι κλεισμένος σε ένα κτίριο για να γράψεις και να διαβάσεις και μετά να πρέπει να γυρίσεις σπίτι για να ξαναγράψεις και να ξαναδιαβάσεις! Στη σκέψη αυτή με έπιασε απελπισία…
   Ευτυχώς, σήμερα είναι Παρασκευή και αύριο δεν έχουμε σχολείο!
Μ. Φαίδρα, Α2

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
   Η μέρα μου σήμερα ήταν φρικτή. Ακόμα δεν ξεκίνησε καλά καλά το σχολείο και μου φαίνεται ήδη ανυπόφορο… Καταπιέζομαι, αγχώνομαι, νευριάζω τόσο, που στο τέλος θα αρρωστήσω! Η φίλη μου η Μαφάλντα (που είναι πιο χαλαρή από μένα) μου λέει ότι το σχολείο δεν αρέσει σε κανέναν και με συμβουλεύει να ηρεμήσω. Μα πώς να ηρεμήσω, όταν στο καπάκι μου θυμίζει πως το γράψιμο και το διάβασμα συνεχίζεται μετά από τόσες ώρες σχολείου και στο σπίτι! Και εγώ ο "έξυπνος" δεν τα είχα σκεφτεί όλα αυτά… ΒΟΗΘΕΙΑ!
Τ. Δημήτρης, Α4
Αργεντινή, 9/12/1970
Αγαπητό ημερολόγιο,
   Πριν αρχίσει το σχολείο φοβόμουν πως δε θα μ’ αρέσει… Ε, λοιπόν, τελικά είχα δίκιο! Είμαστε κλεισμένοι σε ένα κτίριο σαν φυλακή έξι-εφτά ώρες με πολύ μικρά διαλείμματα και, σαν να μην έφτανε αυτό, μας βάζουν και καθήκοντα για το σπίτι, ασκήσεις, αντιγραφές και αποστήθιση. Αυτό με αρρωσταίνει!
   Γράφουμε τεστ στην αλφαβήτα και στην πρόσθεση. Πρέπει να κάνουμε καλά γράμματα, διαφορετικά η δασκάλα μας μαλώνει. Το μόνο μάθημα που μου αρέσει στο σχολείο είναι τα εικαστικά. Μ’ αρέσει να ζωγραφίζω και η κυρία που έχουμε είναι πολύ καλή. Μάλιστα αυτές τις μέρες φτιάχνουμε μια χριστουγεννιάτικη κάρτα, καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. 
   Στο διάλειμμα παίζουμε ποδόσφαιρο με τους φίλους μου και πειράζουμε τα κορίτσια, που όλο συζητάνε για κούκλες. Όταν όμως γυρίζω στο σπίτι, πρέπει να κάνω τα μαθήματά μου, διαφορετικά θα την έχω άσχημα από τους γονείς μου. Βέβαια σ’ αυτό έβαλε το χεράκι της και η Μαφάλντα, γιατί αυτή τους είπε για τα καθήκοντα στο σπίτι. Ξέρω πως, αν δεν τα κάνω, θα βρω τον μπελά μου!
   Ακόμα δεν είμαστε ούτε στη μέση της χρονιάς, κι εγώ περιμένω ήδη με αγωνία το τέλος της! Μετά μένουν άλλα έντεκα χρόνια μέχρι να τελειώσει το σχολείο για μένα… Πότε θα περάσουν, Θεέ μου;
Χ. Δημήτρης, Α4

Από το ημερολόγιο της Μαφάλντα
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
   Πέρασαν κιόλας τρεις εβδομάδες από τότε που ξεκίνησα το σχολείο! Ακόμα προσπαθώ να προσαρμοστώ, αλλά πιστεύω πως τα καταφέρνω αρκετά καλά. Στην τάξη είμαι μαζί με τον Φελίπε, εκείνο το ωραίο αγόρι που ήρθε φέτος στη γειτονιά. Σήμερα στο διάλειμμα επιτέλους μου μίλησε! Και τι μου είπε, παρακαλώ; Ότι δεν αντέχει το σχολείο! Και καλά τον κάνει να αρρωσταίνει… Προσπάθησα να του δείξω ότι τον καταλαβαίνω, αλλά η κατάσταση ξέφυγε όταν του είπα ότι πρέπει να γράφουμε και να διαβάζουμε και στο σπίτι. Άρχισε να φωνάζει ότι δε θέλει να τα κάνει όλα αυτά και ότι τώρα συνειδητοποίησε πραγματικά τι μας περιμένει! 
   Καλά, ποτέ δε θα τα καταλάβω αυτά τα αγόρια! Ευτυχώς, σε λίγο θα έρθει η Σουζανίτα να παίξουμε…

Κ. Νεφέλη, Α2

Αγαπητό ημερολόγιο,
   Ο καλός μου ο Φελίπε ήταν σήμερα πολύ προβληματισμένος… Μου εμπιστεύθηκε ότι το σχολείο τον τρομάζει και τον καταπιέζει. Εγώ προσπάθησα να του συμπαρασταθώ και να φανώ δυνατή, αλλά φοβάμαι πως, χωρίς να το θέλω, τον στεναχώρησα περισσότερο… 
   Κι εμένα δε μου αρέσει το σχολείο… Σκέφτομαι όμως πως είμαι τυχερή που έχω έναν φίλο αδερφικό: αυτόν, τον Φελίπε! Μαζί μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο το σχολείο, αλλά και κάθε δυσκολία στη ζωή αποτελεσματικά και με χιούμορ. Ναι, αυτά έπρεπε να του πω! Αύριο κιόλας θα του μιλήσω! 
Τ. Βασίλης, Α4

Και μια σελίδα από το ημερολόγιο της μαμάς του Φελίπε!

Καλό μου ημερολόγιο,
   Σου έχω πει ότι θα σου γράφω μόνο για σημαντικά θέματα. Το θυμάσαι, ε; Λοιπόν, σήμερα έγινε κάτι που πιστεύω ότι αξίζει να σου το εμπιστευθώ.
   Το μεσημέρι ο γιος μου, ο Φελίπε, γύρισε από το σχολείο κλαμένος. Τον ρώτησα τι του συμβαίνει και, μέσα από λυγμούς, μου είπε την αλήθεια. Έκλεισε πια ένας μήνας που πηγαίνει στο Δημοτικό και δεν του αρέσει καθόλου. Σιχαίνεται το πρωινό ξύπνημα και δεν μπορεί τη δικιά μου βιασύνη, που όλο του φωνάζω και τον τραβολογάω… Έπειτα, πιστεύει πως η δασκάλα του στο σχολείο δεν τον συμπαθεί και τον μαλώνει όλη την ώρα. Και το χειρότερο είναι που πρέπει να διαβάζει στο σπίτι και που έχει λιγότερο χρόνο για παιχνίδι. Γι’ αυτό είναι τόσο κακόκεφος κάθε Δευτέρα… Μου είπε ακόμα πως η Μαφάλντα (το νέο του ενδιαφέρον) προσπάθησε να τον ηρεμήσει, αλλά τελικά τον έκανε να νιώσει χειρότερα.
   Ευτυχώς, είχα κάνει παστίτσιο το μεσημέρι, γεγονός που κατάφερε να κόψει το κλάμα του. Όμως σκέπτομαι... τι να κάνω για να βοηθήσω το παιδί μου; Οι άλλες μαμάδες τι κάνουν; Για αρχή, αύριο κιόλας θα πάω στο σχολείο να δω τη δασκάλα του. 
   Τι δύσκολο να είσαι μαμά!
Χ. Αριάδνη, Α4

Άλλοι/ες προτίμησαν να "στείλουν" τον Φελίπε στο Γυμνάσιο...

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
   Μια ακόμη δύσκολη μέρα... Το πρωί, ενώ πήγαινα στο σχολείο, συνειδητοποίησα ότι είχα ξεχάσει να πάρω μαζί μου τη δήλωση για την εκδρομή που θα πάμε την άλλη εβδομάδα και ότι η διορία ήταν μέχρι σήμερα. Οπότε, αντίο εκδρομή… Επίσης, μας επέστρεψαν τα τεστ της Φυσικής και δεν τα πήγα και πολύ καλά. Αναμενόμενο… Δεν είναι ότι δε διάβασα, αλλά κάθε φορά που γράφω τεστ έχω πάρα πολύ άγχος. Και σαν να μη μου έφταναν όλα αυτά, το απόγευμα που βγήκα βόλτα συνάντησα τη Μαφάλντα κι άρχισα να της λέω τι έγινε σήμερα και πόσο χάλια περνάω στο σχολείο. Και τι έκανε αυτή, παρακαλώ; Μου είπε κι άλλους τόσους λόγους που το σχολείο είναι ανυπόφορο. Αυτό ήταν! Τα ήδη τεντωμένα νεύρα μου έσπασαν. Άρχισα να πανικοβάλλομαι για το πώς θα καταφέρω να επιβιώσω στο Γυμνάσιο. Έτρεξα σπίτι μου και μέχρι τις δέκα διάβαζα χωρίς σταματημό…
   Τελικά, το Γυμνάσιο είναι πολύ δύσκολο!
Μ. Γιώργος, Α2

Αγαπητό ημερολόγιο,
   Τώρα πια είμαι μεγάλος και πηγαίνω στο Γυμνάσιο. Αχ, από εδώ και πέρα μόνο διάβασμα και τίποτε άλλο… Ούτε χρόνο για να παίζω, ούτε να κάθομαι και να χαζολογώ! Ειδικά όταν πέφτουν βροχή τα τεστ και τα διαγωνίσματα, τότε είναι που πρέπει να διαβάζω με τις ώρες! Στο Δημοτικό είχα λίγα μαθήματα κι έτσι μου έμεναν ώρες για παιχνίδι… 
   Άντε να δω τι θα κάνω όταν έρθει η στιγμή να δώσω για πανελλήνιες… Αλλά ας μην τα σκέπτομαι από τώρα αυτά, έχω καιρό ακόμα (αν επιζήσω μέχρι τότε και δεν τρελαθώ)…
Π. Παναγιώτης, Α4

...ή να δώσουν τη δική τους συνέχεια στο κόμικς!

Ζ. Χριστιάνα, Α2

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Το σχολείο μας, το 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου γνωρίζουν και μας συστήνουν το νέο τους σχολικό περιβάλλον! Παρουσιάζουν την ιστορία του 1ου Γυμνασίου Καλαμαριάς, φωτογραφίζουν ή ζωγραφίζουν τους χώρους του σχολείου και την τάξη τους, αλλά και εκφράζουν τις σκέψεις και τις πρώτες εντυπώσεις τους από το Γυμνάσιο.

ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...
   Στην Τραπεζούντα, ήδη από τους πρώτους αιώνες της οθωμανικής κυριαρχίας, λειτουργούσε το «Ελληνικόν Φροντιστήριον Τραπεζούντος», σχολείο της εκεί ελληνικής ομογένειας. Μάλιστα, για τη σημαντική προσφορά του στη μόρφωση των Ελληνοποντίων είχε χαρακτηριστεί ως «Φάρος της Ανατολής». 

   Η ανέγερση του νέου κτιρίου του Φροντιστηρίου ολοκληρώθηκε το 1902. Ήταν ένα επιβλητικό τετραώροφο κτίριο σε σχήμα Π, με εσωτερική μεγάλη αυλή, χτισμένο πάνω στα βράχια της παραλίας της Τραπεζούντας. 

   Αυτό το σπουδαίο εκπαιδευτικό ίδρυμα μνημονεύουμε με την ονομασία του σχολείου μας!

ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ 
   Στην Καλαμαριά, σε μια περιοχή όπου εγκαταστάθηκαν πολλοί Έλληνες πρόσφυγες από τον Εύξεινο Πόντο και τη Μικρά Ασία, ιδρύθηκε το σχολικό έτος 1946-47 ως αυτόνομο σχολείο το Οκτατάξιο Γυμνάσιο Καλαμαριάς. Το 1967-68 γίνεται εξατάξιο γυμνάσιο και μετονομάζεται σε Μικτόν Γυμνάσιον Καλαμαριάς. Είναι το πρώτο μικτό γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη. 
   Καθώς ο πληθυσμός της Καλαμαριάς συνεχώς μεγάλωνε, δημιουργήθηκε η ανάγκη για νέα σχολικά κτίρια. Το 1964 ζητήθηκε από τον πρωθυπουργό κ. Γεώργιο Παπανδρέου το νέο σχολείο το οποίο θα δημιουργηθεί στην Καλαμαριά να λάβει το όνομα «Φροντιστήριον Τραπεζούντος» σε ανάμνηση του Φροντιστηρίου, όπως και έγινε. Η θεμελίωση του νέου διδακτηρίου πραγματοποιήθηκε το 1965 από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, κ. Παπανδρέου, ενώ τα εγκαίνια έγιναν πέντε χρόνια αργότερα, το 1970.

Στις 23 Ιουνίου 1970 έγινε η γιορτή αποφοίτησης της πρώτης φουρνιάς μαθητών του «Φροντιστηρίου Τραπεζούντος».

ΚΤΙΡΙΟ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ
   Για τα δεδομένα της εποχής που χτίστηκε, το κτίριο ήταν πρωτοποριακό. Το κεκλιμένο επίπεδο που διαθέτει για άνοδο και κάθοδο στους ορόφους, οι φαρδιές σκάλες, οι ψηλοτάβανες αίθουσες και οι κατάφυτη αυλή του είναι στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει, ακόμη και από κτίρια που κατασκευάζονται σήμερα. 

Το κτίριο του σχολείου μας


Η είσοδος

Το προαύλιο



   Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται και το 1ο Γενικό Λύκειο Καλαμαριάς. Τα δυο σχολεία λειτούργησαν σε εναλλασσόμενο ωράριο μέχρι το σχολικό έτος 2010-11, ενώ από το 2011-12 συλλειτουργούν πλέον σε πρωινό κύκλο.

...Και μια μέρα με βροχή...

Ας μπούμε μέσα...

Η βιβλιοθήκη


Ο διάδρομος

Η ράμπα
   Σήμερα το κτίριο διαθέτει 19 αίθουσες μαθημάτων, εργαστήριο Πληροφορικής, εργαστήριο Φυσικοχημείας, δύο μικρές αίθουσες για τμήματα ξενόγλωσσα ή κατευθύνσεων, αμφιθέατρο, γραφεία καθηγητών - γυμνασιάρχη - λυκειάρχη, γραμματείες, κλειστό γυμναστήριο και κυλικείο.
   Στον χώρο του σχολείου βρίσκεται και το Θεατράκι της οδού Χηλής.

Να δούμε και τις τάξεις μας;
Το Α2...

...και το Α4!

Για την ιστορία του σχολείου συνεργάστηκαν
από το Α2: Ε. Κώστας, Κ. Άρτεμις - Κ. Νεφέλη - Κ. Θανάσης - Κ. Νίνο, Κ. Μαριλένα, Κ. Ξένια - Μ. Ειρήνη, Λ. Ελπίδα - Μ. Νίκη, Μ. Μαρία
από το Α4: Π. Ελεάνα, Π. Παναγιώτης - Τ. Ξενοφών - Χ. Δημήτρης, Σ. Σωτήρης, Τ. Βασίλης, Τ. Δημήτρης, Χ. Κατερίνα, Χ. Γιώργος, Χ. Φωτεινή, Ψ. Ραφαηλία
Πηγές: Wikipedia και ιστοσελίδα του 1ου Γυμνασίου Καλαμαριάς
Φωτογραφίες
από το Α2: Ζ. Γιώργος, Μ. Γιώργος - Κ. Θοδωρής
από το Α4: Π. Ελεάνα, Π. Έρικα, Τ. Χιονία

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ
   Το 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς βρίσκεται στην οδό Χηλής, κοντά στο γήπεδο του Απόλλωνα. Είναι ένα φρεσκοβαμμένο κτίριο που, μαζί με το θεατράκι του, στολίζει την Καλαμαριά. Το πρόγραμμα των μαθημάτων του σχολείου συμπληρώνεται από ποικίλες δραστηριότητες μαθητών και καθηγητών. 

Ι. Άννα Μαρία, Α2

   Η τάξη μας, το Α2, είναι ηλιόλουστη και ευρύχωρη, με ένα υπέροχο μπλε χρώμα και πολλά όμορφα κάδρα στους τοίχους. Μας αρέσει πολύ!
Κ. Άρτεμις - Κ. Νεφέλη - Κ. Θανάσης - Κ. Νίνο, Α2

Κ. Ξένια, Α2

Α. Νίκος, Α2

   Για να είμαι ειλικρινής, όταν έμαθα πως τελικά ανήκω στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς, αρχικά δε χάρηκα και τόσο! Παρόλο που ήμουν εξοικειωμένη με τον εξωτερικό χώρο του σχολείου, εφόσον εδώ και δυο χρόνια προπονούμαι εδώ με την ομάδα μου, όταν μπήκα για πρώτη φορά μέσα στο σχολείο για να γραφτώ, απογοητεύτηκα, γιατί μου φάνηκε κάπως παλιό…
   Όταν όμως ξεκίνησε η σχολική χρονιά, άλλαξα γνώμη. Τώρα λατρεύω το κεκλιμένο επίπεδο ή τη ράμπα, όπως τη λένε οι μαθητές, τα ψηλά ταβάνια, το πόσο καθαρό και περιποιημένο είναι το σχολείο μου, το θεατράκι, το αμφιθέατρο, τις δραστηριότητες, όλα! Αλλά το πιο σημαντικό, εδώ έχω κάνει πολλούς και καλούς νέους φίλους. Νιώθω πλέον απίστευτα τυχερή που ανήκω στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς!
Μ. Μαρία, Α2

Κ. Άγγελος, Α2

   Το 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς, το νέο μας σχολείο, είναι ένα από τα καλύτερα σχολεία της περιοχής μας και βρίσκεται στο κέντρο της Καλαμαριάς. Είναι ένα κτίριο φρεσκοβαμμένο σε διάφορες αποχρώσεις του πράσινου, με πολλά παράθυρα και μεγάλη αυλή. 

   Στο Γυμνάσιο είναι όλα καινούργια για μας, οι καθηγητές, τα μαθήματα, οι συμμαθητές… Ενώ στο Δημοτικό ήμασταν οι μεγαλύτεροι, τώρα είμαστε οι πιο μικροί απ’ όλους! Τα συναισθήματά μας; Στην αρχή ανάμεικτα. Άγχος και φόβος για το άγνωστο, αλλά και ενθουσιασμός και περηφάνια που είμαστε κι εμείς γυμνασιόπαιδα! Ωστόσο, το άγχος σιγά σιγά μειώθηκε και μπήκαμε σε μια σειρά. Σ’ αυτό έπαιξαν ρόλο και οι καθηγητές μας, που μας φέρονται πολύ φιλικά και μας βοηθούν να προσαρμοστούμε...
   Σίγουρα τα γυμνασιακά μας χρόνια θα είναι τα καλύτερα!
Π. Ελισάβετ - Τ. Αλεξάνδρα, Α4

Και ένα εμπνευσμένο βίντεο για το σχολείο μας, σαν ταινία του βωβού κινηματογράφου!

video
Μ. Μύρων, Α4