Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Στη μηχανή του χρόνου - Από τον Μ. Κωνσταντίνο στον Ιουστινιανό

Η μηχανή του χρόνου ταξίδεψε τους μαθητές και τις μαθήτριες της Β' Γυμνασίου στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και του Ιουστινιανού! Από τα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης και της Αγίας Σοφίας μέχρι τη Στάση του Νίκα, η βυζαντινή ιστορία "ζωντανεύει" μέσα από αφηγήσεις - "μαρτυρίες", διαλόγους, επιστολές, ακόμα και συνεντεύξεις, τις οποίες έγραψαν τα παιδιά αναλαμβάνοντας ρόλο πρωταγωνιστή, αυτόπτη μάρτυρα των ιστορικών γεγονότων ή αφανούς ήρωα.

Ήμουν κι εγώ εκεί… στα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης
   Η είδηση της μεταφοράς της πρωτεύουσας από τη Δύση στην Ανατολή, στη θέση του αρχαίου Βυζαντίου, προκάλεσε μεγάλη έκπληξη σε όλους τους υπηκόους της αυτοκρατορίας. Όλοι απορούσαμε: πώς η Νέα Ρώμη θα μπορούσε να συναγωνιστεί σε επίπεδο αρχιτεκτονικής την Παλαιά Ρώμη, με τη μακρά ιστορία και τη μνημειώδη ομορφιά; 
   Για πολύ καιρό η περιοχή της νέας πρωτεύουσας βρισκόταν σε πλήρη αναβρασμό: η κατασκευή τειχών, επιβλητικών λεωφόρων και μεγαλοπρεπών κτιρίων ακολουθούσε ταχύτατους ρυθμούς και όλα έδειχναν ότι το νέο διοικητικό κέντρο θα κοσμείται από μοναδικά έργα τέχνης! Όταν πια έφτασε η ημέρα των επίσημων εγκαινίων παρουσίᾳ του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, αυτό που είδαμε ξεπέρασε κάθε προσδοκία… Τα ολοκληρωμένα πλέον δημόσια κτίρια άνοιξαν για πρώτη φορά και οι δρόμοι πλημμύρισαν από πλήθος κόσμου. Ακόμα και οι πιο απαιτητικοί δήλωναν απόλυτα ικανοποιημένοι! Νιώθω περήφανος που ήμουν κι εγώ ένας από τους τυχερούς που παρευρέθηκαν σ’ αυτό το τόσο σημαντικό γεγονός…
   Η ημέρα των εγκαινίων της νέας πρωτεύουσας ήταν για όλους μας μια ημέρα χαράς και γιορτής. Μια νέα σελίδα στην ιστορία της αυτοκρατορίας έμελλε να γραφτεί, γεμάτη λαμπρότητα και δόξα. Η Παλαιά Ρώμη ανήκε πλέον στο παρελθόν… Όλοι ξέραμε ότι τη διαδεχόταν επάξια η Πόλη! 


Αποκαλυπτική συνέντευξη! Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ μιλάει ανοιχτά για την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης και τη στάση του απέναντι στον Χριστιανισμό.
- Σεβαστέ αυτοκράτορα, προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση η απόφασή σας να μεταφέρετε την πρωτεύουσα του κράτους στην Ανατολή και να ιδρύσετε τη Νέα Ρώμη. Γιατί κάνατε την κίνηση αυτή;
- Να σας πω… Στην περιοχή του αρχαίου Βυζαντίου, τη θέση που διάλεξα για την πρωτεύουσά μου, διασταυρώνονται δυο ήπειροι, η Ασία και η Ευρώπη, και ενώνονται δυο θάλασσες, η Μεσόγειος και ο Εύξεινος Πόντος. Όπως καταλαβαίνετε, αυτή η μοναδική γεωπολιτική θέση αναμένεται να οδηγήσει σε ραγδαία ανάπτυξη του εμπορίου. Εκτός, όμως, από την οικονομική της σημασία, η Πόλη μου θα έχει στρατηγικό ρόλο και από την άποψη της εξωτερικής πολιτικής. Οι εξωτερικοί εχθροί μας είναι πολλοί, έρχονται κυρίως από τον Βορρά και την Ανατολή, και από τη νέα πρωτεύουσα θα μπορούμε να τους αποκρούσουμε ευκολότερα. 


- Το χριστιανικό στοιχείο είναι ιδιαίτερα ισχυρό στην Ανατολή... Ποια θρησκευτική πολιτική σκοπεύετε να ακολουθήσετε;
- Μα, νομίζω ότι οι προθέσεις μου είναι φανερές από το πλήθος των εκκλησιών που οικοδομήθηκαν στη Νέα Ρώμη… Πάντα ήμουν της άποψης ότι η θρησκεία ή, καλύτερα, μια ενιαία θρησκεία μπορεί να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο για την πολυεθνική μας αυτοκρατορία. Γι’ αυτό, ακόμα και πριν το διάταγμα των Μεδιολάνων που στήριξε την ανεξιθρησκία, είχα εκδώσει νόμους ευνοϊκούς για τους Χριστιανούς. Ωστόσο, ως αυτοκράτορας πρέπει να τηρήσω τις ισορροπίες… Δε θέλω να συγκρουστώ με τα μέλη της συγκλητικής αριστοκρατίας, που είναι ειδωλολάτρες!
Ο. Αμαλία, Β3

Διάλογος Ιουστινιανού - Θεοδώρας
Την προηγούμενη της Στάσης του Νίκα, ο Ιουστινιανός και η Θεοδώρα συζητούν στο παλάτι…
- Τι σου συμβαίνει, Ιουστινιανέ; Τι έχεις και βαρυγκομάς;
- Πονοκέφαλο μεγάλο…
- Και στο ’πα, καλέ μου, εχθές στο συμπόσιο, το κρασί θέλει ρέγουλα!
- Μακάρι να ’φταιγε το κρασί… Άλλο με πονοκεφαλιάζει: η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με τους δήμους. Αναρωτιέμαι τι θα γίνει αύριο στον Ιππόδρομο…
- Μυρίζεσαι δηλαδή εξέγερση;
- Πολύ το φοβάμαι, και δεν ξέρω τι να κάνω…
- Αν έρθουν έτσι τα πράγματα, θα κάνεις αυτό που πρέπει, αγαπητέ μου. Θα καταστείλεις την εξέγερση, όπως αρμόζει σε έναν αυτοκράτορα! Όλα θα πάνε καλά, φθάνει να δείξεις πυγμή και αποφασιστικότητα.
- Έτσι μου ’ρχεται να τα βροντήξω όλα και να φύγω…
- Για να σε βλέπουν όλοι σαν έναν αυτοκράτορα που το έβαλε στα πόδια; Έχεις ισχυρό στρατό και μια γυναίκα που θα σε βοηθήσει με όλες τις δυνάμεις της!
- Σ ’ ευχαριστώ, καλή μου, που είσαι πάντα στο πλευρό μου... Τι θα έκανα χωρίς εσένα;
- Μαζί θα τα καταφέρουμε, άντρα μου… Εμάς θα μας γράψει η ιστορία!

Μ. Μαριέλα, Β2

Οι αναμνήσεις ενός αυλικού από τη Στάση του Νίκα 
   Από τα παράθυρα του παλατιού των Βλαχερνών βλέπαμε φλόγες να μαίνονται και μαύρο καπνό να ανεβαίνει προς τον ουρανό. Ο Βελισάριος μας είπε ότι χιλιάδες εξεγερμένοι βρίσκονταν στον Ιππόδρομο. Οι φήμες έλεγαν ότι σπίτια και ταβέρνες είχαν λεηλατηθεί τη νύχτα...
   Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα στεκόταν δίπλα στο ανατολικό παράθυρο, όρθια, όση ώρα συζητούσαν οι άντρες, και κοίταζε έξω την πόλη που φλεγόταν. Γύρισε προς τον Ιουστινιανό, τον κοίταξε σταθερά στα μάτια και του είπε: "Η αυτοκρατορική πορφύρα είναι ελκυστική για σάβανο, άρχοντά μου... Έτσι δεν είναι;"
Κ. Εύα, Β2

Η Στάση του Νίκα μέσα από τη ματιά ενός αυτόπτη μάρτυρα 
Ένας έμπορος από τη Θεσσαλονίκη, ο Θεόδωρος, που βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έζησε τα γεγονότα από κοντά, συζητά με τον φίλο του Φώτιο: 
Θεόδωρος: Φίλε μου, ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω… 
Φώτιος: Μα τι συνέβη στη Βασιλεύουσα; Πες μου, καίγομαι να μάθω… 
Θεόδωρος: Όχι άλλες φωτιές, σε παρακαλώ! 
Φώτιος: Ηρέμησε, καλέ μου φίλε… Τώρα είσαι ασφαλής εδώ στη Θεσσαλονίκη, μακριά από την Πόλη… 
Θεόδωρος: Ξέρεις, όλα ξεκίνησαν στον Ιππόδρομο… Οι δήμοι διαμαρτύρονταν για τους φόρους και την κακοδιοίκηση. Ξεσήκωσαν το πλήθος εναντίον του αυτοκράτορα και σύντομα η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Οι στασιαστές πυρπολούσαν τα πάντα, τίποτα δεν έμεινε όρθιο! Παντού άκουγες την κραυγή ΝΙΚΑ, ΝΙΚΑ, ΝΙΚΑ! 
Φώτιος: Μα τι σημαίνει αυτό; 
Θεόδωρος: Ήταν το σύνθημα των στασιαστών. 
Φώτιος: Φαντάζομαι την ατμόσφαιρα που επικρατούσε… Τι είδαν τα μάτια σου, Θεόδωρε! Και ο αυτοκράτορας; Τι έκανε ο Ιουστινιανός; 
Θεόδωρος: Στην αρχή πανικοβλήθηκε και ήταν έτοιμος να φύγει, αλλά η γυναίκα του, η Θεοδώρα, τον έπεισε να μείνει και να αντιμετωπίσει δυναμικά την κατάσταση. 
Φώτιος: Ψύχραιμη γυναίκα! 
Θεόδωρος: Φιλόδοξη… Ήθελε να πεθάνει σαν αυτοκράτειρα! 
Φώτιος: Και πώς τέλειωσαν όλα; 
Θεόδωρος: Οι στρατηγοί του Ιουστινιανού κατάφεραν να παγιδέψουν το πλήθος στον Ιππόδρομο. Άκουσα πως 30.000 άνθρωποι σφάχτηκαν μέσα σε λίγη ώρα! 
Φώτιος: Τι λες, φίλε μου! Σε τι καιρούς ζούμε… 
Λ. Άννα, Β2

Διάλογος Ανθέμιου - Ισίδωρου
Ανθέμιος: Ισίδωρε, ο αυτοκράτορας μας τίμησε με την εμπιστοσύνη του και μας ανέθεσε ένα πολύ σημαντικό έργο, την κατασκευή της Αγίας Σοφίας… Τι προτείνεις να κάνουμε;
Ισίδωρος: Αγαπητέ συνάδελφε, το έργο μας πρέπει να είναι πρωτότυπο και μοναδικό! Σκέφτομαι να συνδυάσουμε τον κατά μήκος άξονα των βασιλικών, των μακρόστενων ρωμαϊκών κτιρίων, με τον καθ’ ύψος άξονα των περίκεντρων κτιρίων, που είναι κυκλικά ή πολυγωνικά.
Ανθέμιος: Πολύ καλή ιδέα! Προτείνω να δώσουμε έμφαση στο κέντρο, στον καθ’ ύψος άξονα του ναού, και να φτιάξουμε έναν εντυπωσιακό τρούλο!
Ισίδωρος: Συμφωνώ απόλυτα! Σαν να το βλέπω μπροστά μου… Τέσσερις ογκώδεις πεσσοί σχηματίζουν το κεντρικό τετράγωνο και συνδέονται με τόξα. Αυτά με τη σειρά τους σχηματίζουν ημισφαιρικά τρίγωνα, δημιουργώντας ένα στεφάνι, πάνω στο οποίο στηρίζεται ο τρούλος.
Ανθέμιος: Και με πολλά παράθυρα στη βάση του για να μπαίνει άπλετο φως… Θα μοιάζει σαν να κρέμεται από τον ουρανό! Ας ξεκινήσουμε αμέσως. Το έργο μας θα θαυμάζεται στους αιώνες!

Λ. Θεανώ, Β2

Ένα γράμμα - πρόσκληση για τα εγκαίνια της Αγίας Σοφίας

Κ. Χριστίνα, Β2

Εντυπώσεις από τη Βασιλεύουσα
Αγαπητέ μου Θεόφιλε,
   Σου γράφω από τη Βασιλεύουσα. Τι υπέροχη πόλη!
   Βρίσκομαι εδώ λόγω της δουλειάς του πατέρα μου, που είναι έμπορος και έπρεπε να έρθει στην Κωνσταντινούπολη για να προμηθευτεί μεταξωτά, μπαχαρικά και άλλα είδη πολυτελείας. Με πήρε μαζί του «για να μαθαίνω τη δουλειά»… Πόσο τυχερός είμαι! 
   Η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας είναι απλά μαγευτική! Τα κτίρια, οι άνθρωποι, η ατμόσφαιρα, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω… Ας τα πάρω με τη σειρά!
   Λοιπόν, το πρώτο που βλέπεις καθώς πλησιάζεις την Πόλη, είναι τα εντυπωσιακά τείχη που την περιβάλλουν και την προφυλάσσουν από ξηράς. Ποιον εχθρό μας δε θα μπορούσαν να απωθήσουν;


   Μπαίνοντας στη Βασιλεύουσα, θα συναντήσεις την υπέροχη πλατεία του Κωνσταντίνου! Την κοσμούν λαμπρά αγάλματα και κτίρια, ενώ εδώ βρίσκεται και η έδρα της Συγκλήτου. Στο κέντρο της δεσπόζει η περίφημη κολόνα από πορφυρίτη, από την κορυφή της οποίας το άγαλμα του Κωνσταντίνου Α΄ εποπτεύει όλη την πόλη. Αυτή η πλατεία είναι πάντα γεμάτη κόσμο και ζωή!


   Παράλληλα, η Πόλη έχει πάρα πολλούς ναούς. Όλοι τους είναι θαυμαστοί, όμως αυτός που ξεχωρίζει είναι η Αγία Σοφία. Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός της είναι πολύ ιδιαίτερος. Ο πατέρας μου είπε ότι λέγεται «βασιλική μετά τρούλου». Το εσωτερικό της λαμπρής αυτής εκκλησίας είναι το κάτι άλλο. Είναι φανερό ότι τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι τα καλύτερα σε όλη την αυτοκρατορία! Χρωματιστά μάρμαρα και υπέροχα ψηφιδωτά σε χρυσό φόντο τη στολίζουν. 


Το ωραιότερο όμως είναι ο γιγαντιαίος της τρούλος, που παρά το μέγεθός του, μοιάζει να αιωρείται. Πρόκειται για ένα θαύμα! 


   Θα ήταν βέβαια παράλειψη να βρίσκομαι στην Κωνσταντινούπολη και να μην παρακολουθήσω έναν αγώνα στον περίφημο ιππόδρομό της… Το θέαμα είναι μοναδικό! Τα άρματα, τα άλογα, οι πολύχρωμες στολές, οι ζητωκραυγές των θεατών που υποστηρίζουν την ομάδα τους, όλα ξεπερνούν κάθε φαντασία!


   Καλέ μου φίλε, ελπίζω να σου έδωσα μια γεύση από τη μεγαλοπρέπεια και τη γοητεία της Βασιλεύουσας. Είναι μια πόλη στολίδι στην οικουμένη! Θα φύγω από δω με τις καλύτερες εντυπώσεις. Ίσως σε κάποια στιγμή στο μέλλον να τα καταφέρουμε να την επισκεφτούμε και μαζί… 
   Με τους φιλικούς μου χαιρετισμούς,
Αλέξιος
Κ. Σήλια, Β2 

Άλλοι/ες προτίμησαν το κολάζ, το κόμικς, ακόμα και το ψηφιδωτό!

Κωνσταντινούπολη
Κ. Αφροδίτη, Β2

Ιουστινιανός και Θεοδώρα
Μ. Γωγώ, Β2

Το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού
Μ. Πέτρος, Β3

Στάση του Νίκα
Π. Γιάννης, Β3

Αυτοκράτειρα Θεοδώρα
Κ. Χριστίνα, Β2









Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Οι πιτσιρίκοι

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου αποδίδουν σε μορφή θεατρικού έργου το σαμποτάζ που έκαναν οι πιτσιρίκοι στο ομώνυμο κείμενο του Δ. Ψαθά.

Πρώτα το σχέδιο...

Οι πιτσιρίκοι έχουν μαζευτεί στο σπίτι του Γιώργου και συνωμοτούν.
Γιώργος: Παιδιά, σαν πολύ καιρό δεν καθίσαμε στα αυγά μας; 
Κώστας: Και τι να κάνουμε; Μπες στο ψητό…
Γιώργος: Λοιπόν, δώστε βάση, μάγκες, θα τους τρελάνουμε τους Γερμανούς! Θα πάμε το βράδυ στο Ζάππειο. Όλο και κάποιο φορτηγό θα την αράζει εκεί, με κανέναν χαζογερμανό να το προσέχει, και καλά… Ε, εμείς θα του τη φέρουμε και θα του το ρημάξουμε, του παλιογερμαναρά! 
Νίκος: Τέλεια ιδέα! Εγώ θα αναλάβω να τον απασχολήσω!
Απόστολος: Μπα, και γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Νίκος: Γιατί είμαι πολύ καλός στο θέατρο! Δε θυμάστε που σας έκανα τον βλάχο και σκάσατε στο γέλιο;
Κώστας: Τι σκέφτεσαι να κάνεις;
Νίκος: Θα πλησιάσω κρατώντας ένα τσιγάρο και θα κάνω πως προσπαθώ να το ανάψω από το φανάρι του φορτηγού! Τα άλλα αφήστε τα πάνω μου…
Γιώργος: Σύμφωνοι! Πρόσεξε όμως… Πρέπει να απασχολήσεις τον φρουρό μέχρι να πάρουμε τις ρεζέρβες και να διαλύσουμε το φορτηγό. Δώσε μας όσο πιο πολύ χρόνο μπορείς!
Απόστολος: Και… μην ξεχνάτε το σύνθημά μας!

Οι μικροί σαμποτέρ τραγουδούν:
Να σαλτάρω, να σαλτάρω
τη ρεζέρβα να του πάρω!
Μ. Μούτος, Α4

...Μετά το σαμποτάζ!

Βραδάκι, στο Ζάππειο. Όση ώρα ο Γερμανός είναι απασχολημένος με τον πονηρό μικρό, μια παρέα πέντε δεκάχρονων πάνω κάτω πιτσιρίκων πλησιάζουν κρυφά το φορτηγό...
Θοδωρής: Έτοιμοι;
Γιώργος: Θ’ ανέβω πρώτος. Χρειάζομαι ακόμη έναν… 
Μπάμπης: Έρχομαι εγώ! 
Θοδωρής: Σε μένα θα δίνετε τις προμήθειες. 
Κώστας: Εγώ θα τρυπήσω τα λάστιχα…
Γιάννης: …κι εγώ θα φυλάω τσίλιες!
Γιώργος: Άντε, να μην καθυστερούμε!

Ο Μπάμπης και ο Γιώργος ανεβαίνουν στο φορτηγό. Δίνουν ό,τι εφόδια βρίσκουν στον Θοδωρή, που τα βάζει σ’ ένα τσουβάλι.
Μπάμπης: Πω πω, αδελφάκι μου! Πιάσαμε την καλή!
Γιώργος: Ψωμιά, σαλάμια, τυριά… Δε χορταίνει το μάτι μου!
Μπάμπης: Ψάξε και για ζάχαρη. 
Γιώργος: Να, εδώ είναι... Ή μήπως είναι αλεύρι;
Μπάμπης: Ό,τι κι αν είναι, φέρ’ το εδώ!
Γιώργος: Βρήκα και λάδι!
Μπάμπης: Κάνε γρήγορα! Δεν έχουμε χρόνο…
Γιώργος: Πιάσε, Θοδωρή!
Θοδωρής: Ωραία, το γεμίσαμε το τσουβάλι μας…
Μπάμπης: Κώστα, τι γίνεται με τα λάστιχα;
Κώστας: Λάστιχα τέλος! 
Γιάννης: Παιδιά, βλέπω πως ο φίλος μας άναψε το τσιγάρο του και χαιρετάει τον Γερμανό… Πάμε να φύγουμε!
Όλοι μαζί πιάνουν το τσουβάλι και χάνονται στο σκοτάδι.
Μ. Φαίδρα, Α2

Και μια δημιουργική αναδιήγηση της ιστορίας...

Το ξυπόλητο τάγμα εν δράσει 
   Χρονιά: 1942. Είναι ένα κρύο βράδυ του Γενάρη. Σε ένα σκοτεινό υπόγειο κάπου στην Αθήνα πολλά παιδιά είναι συγκεντρωμένα και συζητούν. Ξέρουν ότι στο Ζάππειο συχνά βρίσκονται γερμανικά φορτηγά γεμάτα τρόφιμα και εφόδια. Οι πιτσιρίκοι τα χρειάζονται για να επιβιώσουν… Αλλά πώς θα τα πάρουν; Καταστρώνουν το σχέδιό τους. Ο μικρός Πετράκης, ένας μαγκάκος που φαίνεται αθώος και γνωρίζει λίγα γερμανικά, θα αναλάβει να απασχολήσει τον Γερμανό φρουρό. Την ίδια ώρα ο Ιάσονας και ο Μάριος -οι πιο μεγάλοι- θα ανοίξουν με τα εργαλεία τους το φορτηγό. Όλοι οι υπόλοιποι στη σειρά θα περάσουν χέρι- χέρι ό,τι βρουν, όσο πιο γρήγορα και αθόρυβα μπορούν. Μόλις αδειάσουν το φορτηγό, θα το σαμποτάρουν, χαλώντας τα φανάρια και τρυπώντας τα λάστιχα. Μετά θα γίνουν καπνός, πριν τους πάρει είδηση ο Γερμανός. Η συγκέντρωση τελειώνει και τα παιδιά πηγαίνουν για ύπνο πεινασμένα, όπως συνήθως… 
   Το άλλο βράδυ στο Ζάππειο, ο Πετράκης πλησιάζει τον Γερμανό κρατώντας ένα τσιγάρο. Να, άρχισαν να μιλούν, βιαστείτε! Όλα πάνε ρολόι. Μέσα στο φορτηγό υπάρχουν τα πάντα! Τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα, για τη Λενιώ που είναι αρρωστούλα… Εντάξει, παιδιά, τελειώσαμε! Οι πιτσιρίκοι φορτωμένοι τρέχουν και τους καταπίνει το σκοτάδι… Στον δρόμο για την κρυψώνα τους, η Ελπίδα πλησιάζει τον Ιάσονα: 
-Τα πήραμε όλα, αρχηγέ; ρωτάει. 
- Ναι, της λέει εκείνος, αλλά μετά μουρμουρίζει: σχεδόν… 
   Πίσω στο άδειο και διαλυμένο φορτηγό, ο Γερμαναράς χτυπιέται και αφρίζει από τον θυμό. Αλλά ξάφνου σταματά. Τι είναι εκείνο στο βάθος; Κάτι άφησαν! Το παίρνει στα χέρια του… Είναι ένα κουτί με ένα σημείωμα πάνω του! 
«Για να έχετε φάρμακα, θα έχετε κι εσείς αρρώστους. Σας καταλαβαίνουμε και γι’ αυτό σας αφήσαμε το ένα κουτί φάρμακα από τα δύο. 
Υπογραφή: το ξυπόλητο τάγμα». 
Χ. Αριάδνη, Α4 

Άλλοι/ες προτίμησαν το κόμικς ή τη ζωγραφική.

Ο ακήρυχτος πόλεμος...
Ζ. Χριστιάνα, Α2

Κ. Ύρια, Α2

Ι. Άννα-Μαρία, Α2

Π. Ελεάνα, Α4

Π, Παναγιώτης, Α4

Τ. Αλεξάνδρα, Α4

Ψ. Ραφαηλία, Α4

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Η Μαφάλντα και ο Φελίπε στο σχολείο!

Με έμπνευση από τη Μαφάλντα και τον Φελίπε...


...οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου γράφουν μια σελίδα στο ημερολόγιο των πρωταγωνιστών...

Από το ημερολόγιο του Φελίπε
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
   Μετά από ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο, μια ελεεινή Δευτέρα… Φυσικά, φταίει γι’ αυτό το σχολείο. Με τρομάζει, με καταπιέζει, με ενοχλεί και με αρρωσταίνει…
   Στο διάλειμμα αποφάσισα να μιλήσω στη φίλη μου τη Μαφάλντα. Ένιωθα πως, αν δεν έλεγα κάπου τον πόνο μου, θα έσκαγα. Μεγάλο λάθος! Στην προσπάθειά της να με κάνει να νιώσω καλύτερα, άρχισε να μου λέει πως σε κανέναν δεν αρέσει το σχολείο, ούτε τα πολλά καθήκοντα για το σπίτι. Γράψιμο και διάβασμα όλη μέρα! Κόντεψα να τρελαθώ… Μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι για το σχόλασμα, σκεφτόμουν συνεχώς τα λόγια της και με έκοβε κρύος ιδρώτας. ΘΕΕ ΜΟΥ! ΔΕΝ ΤΑ 'ΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ!!
   Μάλλον πρέπει να την κοπανήσω, αλλά πού να πάω; Ίσως κάπου να υπάρχει μία χώρα όπου τα σχολεία να είναι διαφορετικά και πιο ευχάριστα για τους μαθητές... Θα ρωτήσω αύριο τη δασκάλα.
Μ. Μαρία, Α2

Αγαπητό ημερολόγιο,
   Η πρώτη μου εβδομάδα στο σχολείο ήταν κυριολεκτικά απαίσια! Γιατί να υπάρχουν και τα μαθήματα ανάμεσα στα διαλείμματα; Με το που χτυπάει το κουδούνι για να βγούμε, χτυπάει πάλι για να ξαναμπούμε. Και τα μαθήματα, τόσο βαρετά! Όλη την ώρα τα ίδια και τα ίδια… Αυτά ακριβώς σκεφτόμουν καθώς επέστρεφα στο σπίτι, όταν ξαφνικά έπεσα πάνω στη Μαφάλντα. Αμέσως κατάλαβε ότι κάτι με απασχολεί και με ρώτησε τι έχω. Μόλις της είπα τις σκέψεις μου, αυτή, αντί να με παρηγορήσει, συμπλήρωσε κι άλλα κακά που δεν είχα σκεφτεί από μόνος μου. Μου είπε πως είναι τρομερό να είσαι κλεισμένος σε ένα κτίριο για να γράψεις και να διαβάσεις και μετά να πρέπει να γυρίσεις σπίτι για να ξαναγράψεις και να ξαναδιαβάσεις! Στη σκέψη αυτή με έπιασε απελπισία…
   Ευτυχώς, σήμερα είναι Παρασκευή και αύριο δεν έχουμε σχολείο!
Μ. Φαίδρα, Α2

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
   Η μέρα μου σήμερα ήταν φρικτή. Ακόμα δεν ξεκίνησε καλά καλά το σχολείο και μου φαίνεται ήδη ανυπόφορο… Καταπιέζομαι, αγχώνομαι, νευριάζω τόσο, που στο τέλος θα αρρωστήσω! Η φίλη μου η Μαφάλντα (που είναι πιο χαλαρή από μένα) μου λέει ότι το σχολείο δεν αρέσει σε κανέναν και με συμβουλεύει να ηρεμήσω. Μα πώς να ηρεμήσω, όταν στο καπάκι μου θυμίζει πως το γράψιμο και το διάβασμα συνεχίζεται μετά από τόσες ώρες σχολείου και στο σπίτι! Και εγώ ο "έξυπνος" δεν τα είχα σκεφτεί όλα αυτά… ΒΟΗΘΕΙΑ!
Τ. Δημήτρης, Α4
Αργεντινή, 9/12/1970
Αγαπητό ημερολόγιο,
   Πριν αρχίσει το σχολείο φοβόμουν πως δε θα μ’ αρέσει… Ε, λοιπόν, τελικά είχα δίκιο! Είμαστε κλεισμένοι σε ένα κτίριο σαν φυλακή έξι-εφτά ώρες με πολύ μικρά διαλείμματα και, σαν να μην έφτανε αυτό, μας βάζουν και καθήκοντα για το σπίτι, ασκήσεις, αντιγραφές και αποστήθιση. Αυτό με αρρωσταίνει!
   Γράφουμε τεστ στην αλφαβήτα και στην πρόσθεση. Πρέπει να κάνουμε καλά γράμματα, διαφορετικά η δασκάλα μας μαλώνει. Το μόνο μάθημα που μου αρέσει στο σχολείο είναι τα εικαστικά. Μ’ αρέσει να ζωγραφίζω και η κυρία που έχουμε είναι πολύ καλή. Μάλιστα αυτές τις μέρες φτιάχνουμε μια χριστουγεννιάτικη κάρτα, καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. 
   Στο διάλειμμα παίζουμε ποδόσφαιρο με τους φίλους μου και πειράζουμε τα κορίτσια, που όλο συζητάνε για κούκλες. Όταν όμως γυρίζω στο σπίτι, πρέπει να κάνω τα μαθήματά μου, διαφορετικά θα την έχω άσχημα από τους γονείς μου. Βέβαια σ’ αυτό έβαλε το χεράκι της και η Μαφάλντα, γιατί αυτή τους είπε για τα καθήκοντα στο σπίτι. Ξέρω πως, αν δεν τα κάνω, θα βρω τον μπελά μου!
   Ακόμα δεν είμαστε ούτε στη μέση της χρονιάς, κι εγώ περιμένω ήδη με αγωνία το τέλος της! Μετά μένουν άλλα έντεκα χρόνια μέχρι να τελειώσει το σχολείο για μένα… Πότε θα περάσουν, Θεέ μου;
Χ. Δημήτρης, Α4

Από το ημερολόγιο της Μαφάλντα
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
   Πέρασαν κιόλας τρεις εβδομάδες από τότε που ξεκίνησα το σχολείο! Ακόμα προσπαθώ να προσαρμοστώ, αλλά πιστεύω πως τα καταφέρνω αρκετά καλά. Στην τάξη είμαι μαζί με τον Φελίπε, εκείνο το ωραίο αγόρι που ήρθε φέτος στη γειτονιά. Σήμερα στο διάλειμμα επιτέλους μου μίλησε! Και τι μου είπε, παρακαλώ; Ότι δεν αντέχει το σχολείο! Και καλά τον κάνει να αρρωσταίνει… Προσπάθησα να του δείξω ότι τον καταλαβαίνω, αλλά η κατάσταση ξέφυγε όταν του είπα ότι πρέπει να γράφουμε και να διαβάζουμε και στο σπίτι. Άρχισε να φωνάζει ότι δε θέλει να τα κάνει όλα αυτά και ότι τώρα συνειδητοποίησε πραγματικά τι μας περιμένει! 
   Καλά, ποτέ δε θα τα καταλάβω αυτά τα αγόρια! Ευτυχώς, σε λίγο θα έρθει η Σουζανίτα να παίξουμε…

Κ. Νεφέλη, Α2

Αγαπητό ημερολόγιο,
   Ο καλός μου ο Φελίπε ήταν σήμερα πολύ προβληματισμένος… Μου εμπιστεύθηκε ότι το σχολείο τον τρομάζει και τον καταπιέζει. Εγώ προσπάθησα να του συμπαρασταθώ και να φανώ δυνατή, αλλά φοβάμαι πως, χωρίς να το θέλω, τον στεναχώρησα περισσότερο… 
   Κι εμένα δε μου αρέσει το σχολείο… Σκέφτομαι όμως πως είμαι τυχερή που έχω έναν φίλο αδερφικό: αυτόν, τον Φελίπε! Μαζί μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο το σχολείο, αλλά και κάθε δυσκολία στη ζωή αποτελεσματικά και με χιούμορ. Ναι, αυτά έπρεπε να του πω! Αύριο κιόλας θα του μιλήσω! 
Τ. Βασίλης, Α4

Και μια σελίδα από το ημερολόγιο της μαμάς του Φελίπε!

Καλό μου ημερολόγιο,
   Σου έχω πει ότι θα σου γράφω μόνο για σημαντικά θέματα. Το θυμάσαι, ε; Λοιπόν, σήμερα έγινε κάτι που πιστεύω ότι αξίζει να σου το εμπιστευθώ.
   Το μεσημέρι ο γιος μου, ο Φελίπε, γύρισε από το σχολείο κλαμένος. Τον ρώτησα τι του συμβαίνει και, μέσα από λυγμούς, μου είπε την αλήθεια. Έκλεισε πια ένας μήνας που πηγαίνει στο Δημοτικό και δεν του αρέσει καθόλου. Σιχαίνεται το πρωινό ξύπνημα και δεν μπορεί τη δικιά μου βιασύνη, που όλο του φωνάζω και τον τραβολογάω… Έπειτα, πιστεύει πως η δασκάλα του στο σχολείο δεν τον συμπαθεί και τον μαλώνει όλη την ώρα. Και το χειρότερο είναι που πρέπει να διαβάζει στο σπίτι και που έχει λιγότερο χρόνο για παιχνίδι. Γι’ αυτό είναι τόσο κακόκεφος κάθε Δευτέρα… Μου είπε ακόμα πως η Μαφάλντα (το νέο του ενδιαφέρον) προσπάθησε να τον ηρεμήσει, αλλά τελικά τον έκανε να νιώσει χειρότερα.
   Ευτυχώς, είχα κάνει παστίτσιο το μεσημέρι, γεγονός που κατάφερε να κόψει το κλάμα του. Όμως σκέπτομαι... τι να κάνω για να βοηθήσω το παιδί μου; Οι άλλες μαμάδες τι κάνουν; Για αρχή, αύριο κιόλας θα πάω στο σχολείο να δω τη δασκάλα του. 
   Τι δύσκολο να είσαι μαμά!
Χ. Αριάδνη, Α4

Άλλοι/ες προτίμησαν να "στείλουν" τον Φελίπε στο Γυμνάσιο...

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
   Μια ακόμη δύσκολη μέρα... Το πρωί, ενώ πήγαινα στο σχολείο, συνειδητοποίησα ότι είχα ξεχάσει να πάρω μαζί μου τη δήλωση για την εκδρομή που θα πάμε την άλλη εβδομάδα και ότι η διορία ήταν μέχρι σήμερα. Οπότε, αντίο εκδρομή… Επίσης, μας επέστρεψαν τα τεστ της Φυσικής και δεν τα πήγα και πολύ καλά. Αναμενόμενο… Δεν είναι ότι δε διάβασα, αλλά κάθε φορά που γράφω τεστ έχω πάρα πολύ άγχος. Και σαν να μη μου έφταναν όλα αυτά, το απόγευμα που βγήκα βόλτα συνάντησα τη Μαφάλντα κι άρχισα να της λέω τι έγινε σήμερα και πόσο χάλια περνάω στο σχολείο. Και τι έκανε αυτή, παρακαλώ; Μου είπε κι άλλους τόσους λόγους που το σχολείο είναι ανυπόφορο. Αυτό ήταν! Τα ήδη τεντωμένα νεύρα μου έσπασαν. Άρχισα να πανικοβάλλομαι για το πώς θα καταφέρω να επιβιώσω στο Γυμνάσιο. Έτρεξα σπίτι μου και μέχρι τις δέκα διάβαζα χωρίς σταματημό…
   Τελικά, το Γυμνάσιο είναι πολύ δύσκολο!
Μ. Γιώργος, Α2

Αγαπητό ημερολόγιο,
   Τώρα πια είμαι μεγάλος και πηγαίνω στο Γυμνάσιο. Αχ, από εδώ και πέρα μόνο διάβασμα και τίποτε άλλο… Ούτε χρόνο για να παίζω, ούτε να κάθομαι και να χαζολογώ! Ειδικά όταν πέφτουν βροχή τα τεστ και τα διαγωνίσματα, τότε είναι που πρέπει να διαβάζω με τις ώρες! Στο Δημοτικό είχα λίγα μαθήματα κι έτσι μου έμεναν ώρες για παιχνίδι… 
   Άντε να δω τι θα κάνω όταν έρθει η στιγμή να δώσω για πανελλήνιες… Αλλά ας μην τα σκέπτομαι από τώρα αυτά, έχω καιρό ακόμα (αν επιζήσω μέχρι τότε και δεν τρελαθώ)…
Π. Παναγιώτης, Α4

...ή να δώσουν τη δική τους συνέχεια στο κόμικς!

Ζ. Χριστιάνα, Α2




Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Το σχολείο μας, το 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου γνωρίζουν και μας συστήνουν το νέο τους σχολικό περιβάλλον! Παρουσιάζουν την ιστορία του 1ου Γυμνασίου Καλαμαριάς, φωτογραφίζουν ή ζωγραφίζουν τους χώρους του σχολείου και την τάξη τους, αλλά και εκφράζουν τις σκέψεις και τις πρώτες εντυπώσεις τους από το Γυμνάσιο.

ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...
   Στην Τραπεζούντα, ήδη από τους πρώτους αιώνες της οθωμανικής κυριαρχίας, λειτουργούσε το «Ελληνικόν Φροντιστήριον Τραπεζούντος», σχολείο της εκεί ελληνικής ομογένειας. Μάλιστα, για τη σημαντική προσφορά του στη μόρφωση των Ελληνοποντίων είχε χαρακτηριστεί ως «Φάρος της Ανατολής». 

   Η ανέγερση του νέου κτιρίου του Φροντιστηρίου ολοκληρώθηκε το 1902. Ήταν ένα επιβλητικό τετραώροφο κτίριο σε σχήμα Π, με εσωτερική μεγάλη αυλή, χτισμένο πάνω στα βράχια της παραλίας της Τραπεζούντας. 

   Αυτό το σπουδαίο εκπαιδευτικό ίδρυμα μνημονεύουμε με την ονομασία του σχολείου μας!

ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ 
   Στην Καλαμαριά, σε μια περιοχή όπου εγκαταστάθηκαν πολλοί Έλληνες πρόσφυγες από τον Εύξεινο Πόντο και τη Μικρά Ασία, ιδρύθηκε το σχολικό έτος 1946-47 ως αυτόνομο σχολείο το Οκτατάξιο Γυμνάσιο Καλαμαριάς. Το 1967-68 γίνεται εξατάξιο γυμνάσιο και μετονομάζεται σε Μικτόν Γυμνάσιον Καλαμαριάς. Είναι το πρώτο μικτό γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη. 
   Καθώς ο πληθυσμός της Καλαμαριάς συνεχώς μεγάλωνε, δημιουργήθηκε η ανάγκη για νέα σχολικά κτίρια. Το 1964 ζητήθηκε από τον πρωθυπουργό κ. Γεώργιο Παπανδρέου το νέο σχολείο το οποίο θα δημιουργηθεί στην Καλαμαριά να λάβει το όνομα «Φροντιστήριον Τραπεζούντος» σε ανάμνηση του Φροντιστηρίου, όπως και έγινε. Η θεμελίωση του νέου διδακτηρίου πραγματοποιήθηκε το 1965 από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, κ. Παπανδρέου, ενώ τα εγκαίνια έγιναν πέντε χρόνια αργότερα, το 1970.

Στις 23 Ιουνίου 1970 έγινε η γιορτή αποφοίτησης της πρώτης φουρνιάς μαθητών του «Φροντιστηρίου Τραπεζούντος».

ΚΤΙΡΙΟ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ
   Για τα δεδομένα της εποχής που χτίστηκε, το κτίριο ήταν πρωτοποριακό. Το κεκλιμένο επίπεδο που διαθέτει για άνοδο και κάθοδο στους ορόφους, οι φαρδιές σκάλες, οι ψηλοτάβανες αίθουσες και οι κατάφυτη αυλή του είναι στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει, ακόμη και από κτίρια που κατασκευάζονται σήμερα. 

Το κτίριο του σχολείου μας


Η είσοδος

Το προαύλιο



   Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται και το 1ο Γενικό Λύκειο Καλαμαριάς. Τα δυο σχολεία λειτούργησαν σε εναλλασσόμενο ωράριο μέχρι το σχολικό έτος 2010-11, ενώ από το 2011-12 συλλειτουργούν πλέον σε πρωινό κύκλο.

...Και μια μέρα με βροχή...


Ας μπούμε μέσα...

Η βιβλιοθήκη


Ο διάδρομος

Η ράμπα
   Σήμερα το κτίριο διαθέτει 19 αίθουσες μαθημάτων, εργαστήριο Πληροφορικής, εργαστήριο Φυσικοχημείας, δύο μικρές αίθουσες για τμήματα ξενόγλωσσα ή κατευθύνσεων, αμφιθέατρο, γραφεία καθηγητών - γυμνασιάρχη - λυκειάρχη, γραμματείες, κλειστό γυμναστήριο και κυλικείο.
   Στον χώρο του σχολείου βρίσκεται και το Θεατράκι της οδού Χηλής.

Να δούμε και τις τάξεις μας;
Το Α2...

...και το Α4!

Για την ιστορία του σχολείου συνεργάστηκαν
από το Α2: Ε. Κώστας, Κ. Άρτεμις - Κ. Νεφέλη - Κ. Θανάσης - Κ. Νίνο, Κ. Μαριλένα, Κ. Ξένια - Μ. Ειρήνη, Λ. Ελπίδα - Μ. Νίκη, Μ. Μαρία
από το Α4: Π. Ελεάνα, Π. Παναγιώτης - Τ. Ξενοφών - Χ. Δημήτρης, Σ. Σωτήρης, Τ. Βασίλης, Τ. Δημήτρης, Χ. Κατερίνα, Χ. Γιώργος, Χ. Φωτεινή, Ψ. Ραφαηλία
Πηγές: Wikipedia και ιστοσελίδα του 1ου Γυμνασίου Καλαμαριάς
Φωτογραφίες
από το Α2: Ζ. Γιώργος, Μ. Γιώργος - Κ. Θοδωρής
από το Α4: Π. Ελεάνα, Π. Έρικα, Τ. Χιονία

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ
   Το 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς βρίσκεται στην οδό Χηλής, κοντά στο γήπεδο του Απόλλωνα. Είναι ένα φρεσκοβαμμένο κτίριο που, μαζί με το θεατράκι του, στολίζει την Καλαμαριά. Το πρόγραμμα των μαθημάτων του σχολείου συμπληρώνεται από ποικίλες δραστηριότητες μαθητών και καθηγητών. 

Ι. Άννα Μαρία, Α2

   Η τάξη μας, το Α2, είναι ηλιόλουστη και ευρύχωρη, με ένα υπέροχο μπλε χρώμα και πολλά όμορφα κάδρα στους τοίχους. Μας αρέσει πολύ!
Κ. Άρτεμις - Κ. Νεφέλη - Κ. Θανάσης - Κ. Νίνο, Α2

Κ. Ξένια, Α2

Α. Νίκος, Α2

   Για να είμαι ειλικρινής, όταν έμαθα πως τελικά ανήκω στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς, αρχικά δε χάρηκα και τόσο! Παρόλο που ήμουν εξοικειωμένη με τον εξωτερικό χώρο του σχολείου, εφόσον εδώ και δυο χρόνια προπονούμαι εδώ με την ομάδα μου, όταν μπήκα για πρώτη φορά μέσα στο σχολείο για να γραφτώ, απογοητεύτηκα, γιατί μου φάνηκε κάπως παλιό…
   Όταν όμως ξεκίνησε η σχολική χρονιά, άλλαξα γνώμη. Τώρα λατρεύω το κεκλιμένο επίπεδο ή τη ράμπα, όπως τη λένε οι μαθητές, τα ψηλά ταβάνια, το πόσο καθαρό και περιποιημένο είναι το σχολείο μου, το θεατράκι, το αμφιθέατρο, τις δραστηριότητες, όλα! Αλλά το πιο σημαντικό, εδώ έχω κάνει πολλούς και καλούς νέους φίλους. Νιώθω πλέον απίστευτα τυχερή που ανήκω στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς!
Μ. Μαρία, Α2

Κ. Άγγελος, Α2

   Το 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς, το νέο μας σχολείο, είναι ένα από τα καλύτερα σχολεία της περιοχής μας και βρίσκεται στο κέντρο της Καλαμαριάς. Είναι ένα κτίριο φρεσκοβαμμένο σε διάφορες αποχρώσεις του πράσινου, με πολλά παράθυρα και μεγάλη αυλή. 

   Στο Γυμνάσιο είναι όλα καινούργια για μας, οι καθηγητές, τα μαθήματα, οι συμμαθητές… Ενώ στο Δημοτικό ήμασταν οι μεγαλύτεροι, τώρα είμαστε οι πιο μικροί απ’ όλους! Τα συναισθήματά μας; Στην αρχή ανάμεικτα. Άγχος και φόβος για το άγνωστο, αλλά και ενθουσιασμός και περηφάνια που είμαστε κι εμείς γυμνασιόπαιδα! Ωστόσο, το άγχος σιγά σιγά μειώθηκε και μπήκαμε σε μια σειρά. Σ’ αυτό έπαιξαν ρόλο και οι καθηγητές μας, που μας φέρονται πολύ φιλικά και μας βοηθούν να προσαρμοστούμε...
   Σίγουρα τα γυμνασιακά μας χρόνια θα είναι τα καλύτερα!
Π. Ελισάβετ - Τ. Αλεξάνδρα, Α4

Και ένα εμπνευσμένο βίντεο για το σχολείο μας, σαν ταινία του βωβού κινηματογράφου!

video
Μ. Μύρων, Α4

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Από το παραμύθι στο θεατρικό έργο!

Τη δημιουργική ενασχόληση των μαθητών/τριών της Α΄ γυμνασίου με το λαϊκό παραμύθι "Ο φτωχός και τα γρόσια" έρχονται να συμπληρώσουν δύο εξαιρετικές διασκευές του σε θεατρικό έργο, η μία καλύτερη από την άλλη! Η δεύτερη μάλιστα δίνει και διαφορετικό τέλος στην ιστορία...

Ο ΦΤΩΧΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΟΣΙΑ
ΡΟΛΟΙ: φτωχός, γυναίκα του φτωχού, πλούσιος και 3 παιδιά

ΣΚΗΝΗ 1
Ο φτωχός μπαίνει στο σπιτάκι του κουβαλώντας ένα τσουβάλι στον ώμο και από πίσω ακολουθεί η γυναίκα του. Τα παιδιά τους τρέχουν και τους αγκαλιάζουν.
Γυναίκα του φτωχού: Τώρα, παιδιά μου, ζεσταίνω τη σούπα και στρώνω τραπέζι…
Φτωχός: Σας έφερα και φρέσκο ψωμάκι σήμερα!
Μεγαλύτερο παιδί: Ευχαριστούμε, πατέρα!
Μικρότερα παιδιά: (Με μια φωνή) Θα παίξεις και λύρα, μπαμπά; Θέλουμε να χορέψουμε!
Φτωχός: Και βέβαια! Τραπέζι χωρίς τραγούδι και χορό δε γίνεται…
Γυναίκα του φτωχού: Ώχου καημένε, δεν είσαι κουρασμένος;
Φτωχός: Μπα! Ας ανάψω και τη σόμπα, γιατί σαν να κάνει κρύο σήμερα…
Μεγαλύτερο παιδί: Δε χρειάζεται, θα ζεσταθούμε χορεύοντας!
Η μητέρα σερβίρει, όλοι κάθονται στο τραπέζι και τρώνε συζητώντας και γελώντας. Ο φτωχός πιάνει τη λύρα του κι αρχίζει να παίζει. Τα παιδιά σηκώνονται και χορεύουν πιασμένα χέρι-χέρι.

ΣΚΗΝΗ 2
Ο πλούσιος κάθεται σε μια αναπαυτική πολυθρόνα και πίνει το τσάι του μέσα στο κατάφωτο σαλόνι του δίπλα στο αναμμένο τζάκι.
Πλούσιος: Άντε πάλι αυτή η λύρα! Μα όρεξη που την έχει αυτός ο άνθρωπος! Τόση φτώχεια, πού το βρίσκει αυτό το κέφι;
Σηκώνεται και πηγαίνει στο παράθυρο. Κοιτάζει προς το σπιτάκι του φτωχού.
Πώς γίνεται εγώ, που έχω όλα τα καλά, να μην είμαι ευχαριστημένος και ήρεμος σαν αυτόν; Αλλά πώς να ηρεμήσω όταν έχω τόσα προβλήματα να λύσω κάθε μέρα; Ενώ αυτός δεν έχει καμιά έγνοια. Θα του δώσω λοιπόν χρήματα, να δούμε τι θα κάνει…

ΣΚΗΝΗ 3
Την άλλη μέρα το πρωί, στην πλατεία του χωριού, ο πλούσιος πλησιάζει τον φτωχό.
Πλούσιος: Καλημέρα, γείτονα! Ξέρω ότι είσαι τίμιος και οικογενειάρχης, γι’ αυτό… να, σου δίνω 1000 γρόσια για να κάνεις δική σου δουλειά. Αν πλουτίσεις, μου τα επιστρέφεις, αλλιώς χάρισμά σου…
Φτωχός: Μα... δεν ξέρω τι να πω, καλέ μου άνθρωπε! Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ!
Ο πλούσιος φεύγει κρυφογελώντας, ενώ ο φτωχός κατευθύνεται προς το σπίτι του συλλογισμένος.
Φτωχός: Τι να τα κάνω τόσα λεφτά; Να ανοίξω πραματευτάδικο; Να τα βάλω στον τόκο; Να πάρω αμπελοχώραφα; Θεέ μου, τι να κάνω;
Βηματίζει πέρα δώθε, τρίβοντας το πηγούνι του.

ΣΚΗΝΗ 4
Στο σπίτι του φτωχού όλη η οικογένειά του τον περιμένει. Η γυναίκα του στρώνει το τραπέζι και τα παιδιά κοιτούν ανυπόμονα από το παράθυρο.
Ο φτωχός μπαίνει μέσα στο σπίτι αγέλαστος και προβληματισμένος.
Γυναίκα του φτωχού: Πού ήσουν, άντρα μου; Άργησες… Μα γιατί είσαι έτσι;
Φτωχός: Πώς είμαι δηλαδή;
Γυναίκα του φτωχού: Σαν να βούλιαξαν τα καράβια σου... Παιδιά, πλύντε τα χέρια σας και ελάτε να φάμε!
Κάθονται όλοι στο τραπέζι αμίλητοι.
Παιδιά: Δε θα παίξεις λύρα, μπαμπά;
Φτωχός: Όχι, και θέλω ησυχία σήμερα, γιατί έχω πολλά στο κεφάλι μου. Μην ακούσω κιχ!
Λίγο λίγο τα παιδιά συζητάνε και αρχίζουν να γελάνε, όπως την άλλη φορά.
Φτωχός: (Βάζει τις φωνές) Σταματήστε! Δε σας είπα να κάνετε ησυχία; Μπρος, γρήγορα για ύπνο!
Τα παιδιά βγαίνουν κατσουφιασμένα. Η γυναίκα του φτωχού τον πλησιάζει και του χαϊδεύει τα μαλλιά.
Γυναίκα του φτωχού: Τι έχεις, καλέ μου, τι σε βασανίζει; Μίλα μου…
Φτωχός: Άσε με και συ, βρε γυναίκα! (Σπρώχνει το χέρι της)

ΣΚΗΝΗ 5
Ο πλούσιος στέκεται στο παράθυρο, κοιτάζει προς το σπίτι του φτωχού και μονολογεί.
Πλούσιος: Σήμερα δε βλέπω να γίνεται γλέντι…

ΣΚΗΝΗ 6
Ο φτωχός χτυπάει την πόρτα του πλούσιου. Ο πλούσιος ανοίγει.
Φτωχός: Καλημέρα… Τρεις μέρες τώρα βασανίζομαι. Έχασα τον ύπνο μου, μαλώνω με την οικογένειά μου… Να, χριστιανέ τα γρόσια σου! Δεν τα θέλω! Ούτε αυτά θέλω, ούτε τη σκοτούρα τους.
Ο πλούσιος έκπληκτος παίρνει πίσω τα λεφτά και μένει να κοιτάζει τον φτωχό που φεύγει.
Μετά από λίγο ακούγονται στο βάθος από το σπίτι του φτωχού χαρούμενες φωνές και μουσική (λύρα).
Μ. Μαρία, Α2

Ο ΦΤΩΧΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΟΣΙΑ

ΣΚΗΝΗ 1
Τα φώτα είναι κλειστά. Η σκηνή είναι χωρισμένη στα δυο με μια πόρτα. Στη δεξιά πλευρά, στο σπίτι του φτωχού, υπάρχει ένας ξεχαρβαλωμένος καναπές και ένα στρογγυλό ξύλινο τραπέζι. Στην αριστερή, στο σπίτι του πλούσιου, υπάρχει ένα ακριβό σαλόνι με δύο αριστοκρατικές πολυθρόνες και ένα χαμηλό τραπεζάκι με βάζα. Ανοίγουν τα φώτα στη δεξιά πλευρά της σκηνής. Μπαίνουν μια γυναίκα και ένας άντρας, με ρούχα παλιά και μπαλωμένα.
Φτωχός: Αχ, βρε γυναίκα… Τι μέρα κι αυτή! Μου βγήκε η πίστη να θερίζω στο χωράφι…
Γυναίκα του φτωχού: Ναι, άντρα μου… Αλλά τι να κάνουμε, πρέπει κάπως να βγάλουμε το μεροκάματο…
Μπαίνουν τρία παιδιά, ένα κορίτσι και δυο αγόρια, με μπαλωμένα ρούχα, όπως οι γονείς τους. Είναι όμως χαρούμενα και πέφτουν στην αγκαλιά των γονιών τους.
Παιδιά (όλα μαζί): Μαμά, μπαμπά!
Γυναίκα του φτωχού: Παιδάκια μου, θα πεινάσατε… Τώρα θα ετοιμάσω το φαγάκι μας…
Κορίτσι: Μπαμπά… Σίγουρα είσαι κουρασμένος, αλλά… θα μας κάνεις μια χάρη;
Φτωχός: Ναι, παιδιά μου, ό,τι θέλετε!
Αγόρι: Μπορείς να παίξεις τη λύρα σου να χορέψουμε;
Φτωχός (χαμογελάει): Μα βέβαια! Θέλει και ρώτημα;
Παιδιά (χοροπηδούν χαρούμενα): ΝΑΙ!!
Ο φτωχός παίρνει τη λύρα και αρχίζει να παίζει. Τα παιδιά χορεύουν σε κύκλο. Χορεύει μαζί τους και η γυναίκα του φτωχού. Σιγά-σιγά τα φώτα σβήνουν και η μουσική χαμηλώνει.

ΣΚΗΝΗ 2
Ανοίγει το φως στην αριστερή πλευρά της σκηνής. Ένας άντρας και μια γυναίκα κάθονται στις πολυθρόνες. Και οι δύο είναι εύσωμοι και φοράνε ακριβά ρούχα.
Πλούσιος: Βρε γυναίκα, οι χαρές και τα γέλια του φτωχού μας γείτονα πολύ με παραξενεύουν…
Γυναίκα του πλούσιου: Αλήθεια… Πώς εμείς μαθές να μην είμαστε ευχαριστημένοι και αναπαμένοι σαν κι αυτόν, όλη μέρα αξίνη και το βράδυ γλέντι!
Πλούσιος: Ξέρεις τι; Να του δώσω θέλω γρόσια, να δω τι θα κάνει…
Γυναίκα του πλούσιου: Να του δώσεις, άντρα μου, να του δώσεις! Μπας και ησυχάσει και κοιμηθούμε κι εμείς ήσυχα καμιά φορά…
Τα φώτα κλείνουν.

ΣΚΗΝΗ 3
Ανοίγει ένα κεντρικό φως στη μέση της σκηνής. Ο πλούσιος χτυπάει την πόρτα του φτωχού, δηλαδή την πόρτα που χωρίζει τη σκηνή, κρατώντας ένα σακουλάκι. Ο φτωχός ανοίγει την πόρτα και τον κοιτάει χαμογελαστός.
Φτωχός: Έλα, γείτονα … Τι ζητάς από μένα που δεν το ’χεις;
Πλούσιος: Δεν ήρθα να σου ζητήσω, αλλά να σου δώσω! Επειδή σε ξέρω τίμιο άνθρωπο, να, σου δίνω χίλια γρόσια να ανοίξεις πραμάτεια, ό,τι θες, κι αν πλουτίσεις μου τα δίνεις, ειδεμή σου τα χαρίζω!
Φτωχός (με μάτια γουρλωμένα και στόμα ανοιχτό από την έκπληξη): Α! Ευχαριστώ πολύ, δεν έχω λόγια…
Πλούσιος: Παρακαλώ! Καλή σου μέρα… (φεύγει από τη σκηνή)
Ο φτωχός κλείνει την πόρτα και ακουμπάει το σακούλι στο τραπέζι. Το κεντρικό φως κλείνει και ανοίγουν τα φώτα στη δεξιά πλευρά της σκηνής. Βηματίζει πάνω-κάτω ενώ μιλάει.
Φτωχός: Τι να τα κάνω τόσα χρήματα; Πώς να τα αξιοποιήσω καλύτερα; Αχ…, θα μου λιώσει το μυαλό από τη συλλογή...
Πάει και κάθεται στον καναπέ με το κεφάλι στηριγμένο στο χέρι του, κοιτώντας το σακούλι. Μπαίνουν τα παιδιά τρέχοντας. Το ένα αγόρι κρατάει σφιχτά το κορίτσι που φωνάζει και το άλλο αγόρι τους κυνηγάει.
Αγόρι: Μη φοβάσαι, δεσποσύνη, θα σε σώσω εγώ από τον κακό τον κλέφτη!
Ο φτωχός σηκώνεται όρθιος και φωνάζει νευριασμένος.
Φτωχός: Σταματήστε τώρα αμέσως! Αν θέλετε να παίξετε, να πάτε στην αυλή! Άντε, έχουμε και δουλειές!
Ξανακάθεται κάτω και τα παιδιά φεύγουν παραξενεμένα. Τα φώτα κλείνουν για λίγο. Όταν ξανανάβουν, μπαίνει η γυναίκα του φτωχού και πάει κοντά του.
Γυναίκα του φτωχού: Άντρα μου, τι έχεις; Τρεις μέρες τώρα ούτε μιλάς, ούτε έρχεσαι στη δουλειά, ούτε κοιμάσαι, ούτε λύρα έπαιξες που σου ζήτησαν τα παιδιά, παρά μόνο κάθεσαι μπροστά σ’ αυτό το σακούλι… Αμάν πια! Θα μου πεις κι εμένα τουλάχιστον τι έχει μέσα;
Φτωχός: Πω, ρε γυναίκα! Αυτές είναι ανδρικές δουλειές κι εσένα δε σε νοιάζουν… Άσε με ήσυχο!
Η γυναίκα του φτωχού φεύγει μουτρωμένη. Ο φτωχός κάθεται λίγο ακόμα συλλογισμένος. Ξαφνικά πετιέται πάνω χαρούμενος.
Φτωχός: Το βρήκα! Θα πάρω ένα μαγαζί και θα πουλάω λαχανικά και φρούτα. Θα γίνω μανάβης!

ΣΚΗΝΗ 4
Ανοίγει το κεντρικό φως στη μέση της σκηνής. Αυτή τη φορά ο φτωχός, καλοντυμένος και περιποιημένος, χτυπάει την πόρτα του πλούσιου, κρατώντας στα χέρια του ένα σακουλάκι και μια μεγάλη σακούλα. Ο πλούσιος του ανοίγει.
Φτωχός: Γεια σου, αγαπητέ μου γείτονα! Τι μου κάνεις;
Πλούσιος: Καλά είμαι, και, όπως βλέπω, κι εσύ δεν πας πίσω! Έμαθα πως βρήκες τι να κάνεις τα γρόσια που σου έδωσα…
Φτωχός: Ναι, και μιας που τα ανέφερες (του δίνει το σακουλάκι), ορίστε τα λεφτά σου, μην αρχίσεις να με θεωρείς αχάριστο… Σου έφερα και κάτι σταφύλια, μα κάτι σταφύλια, σκέτο άρωμα. Να περνάς από το μαγαζί κι εγώ θα σου δίνω πάντα τα καλύτερα…

ΣΚΗΝΗ 5
Φωτίζεται η αριστερή πλευρά της σκηνής. Βρισκόμαστε στο σπίτι του πλούσιου με τον ίδιο και τη γυναίκα του. Στο βάθος ακούγεται η λύρα του φτωχού, φωνές και γέλια.
Πλούσιος: Τελικά, γυναίκα, ο γείτονας, είτε πλούσιος είτε φτωχός, είναι πάντα ευτυχισμένος…
Γυναίκα του πλούσιου: Ναι, άντρα μου… Φαίνεται πως κάποιοι άνθρωποι ξέρουν να χαίρονται τη ζωή και καλύτερα να προσπαθήσουμε να μάθουμε απ’ αυτούς… Τι λες, δεν κάνουμε μια επίσκεψη στους γείτονες, να γλεντήσουμε μαζί τους;
Πλούσιος: Πόσο δίκιο έχεις… Έλα, πάμε, τι καθόμαστε;
Ο πλούσιος και η γυναίκα του χτυπούν την πόρτα του φτωχού. Οι φωνές και η μουσική δυναμώνουν και μετά σιγά σιγά σταματούν, καθώς σβήνουν τα φώτα.
Χ. Αριάδνη, Α4

Ο φτωχός και τα γρόσια

Το μάθημα των Νεοελληνικών Κειμένων για την Α΄ τάξη ξεκίνησε με λαϊκά παραμύθια. Στο πλαίσιο της διδασκαλίας του παραμυθιού "Ο φτωχός και τα γρόσια" οι μαθητές/τριες ζωγράφισαν σκηνές που τους έκαναν εντύπωση...

Το γλέντι στο σπίτι του φτωχού
Ζ. Χριστιάνα, Α2
Ο φτωχός παίζει τη λύρα του...
Κ. Σταύρος, Α2
Ο πλούσιος δίνει τα γρόσια στον φτωχό
Λ. Ελπίδα, Α2

Κ. Ύρια, Α2

Π. Ελεάνα, Α4

Απέδωσαν το παραμύθι σε μορφή κόμικς...

Μ. Κατερίνα - Μ. Φαίδρα, Α2

Μ. Νίκη, Α2

Π. Ελεάνα, Α4

Ψ. Ραφαηλία, Α4

Άλλοι/ες προτίμησαν να δώσουν ένα διαφορετικό τέλος στο παραμύθι.

Το μυστικό της ευτυχίας 
   Αφού πήρε από τον πλούσιο τα γρόσια, ο φτωχός προβληματίστηκε τι να τα κάνει. «Να ανοίξω πραματευτάδικο; Να τα βάλω στον τόκο; Να πάρω αμπελοχώραφα; Ουφ, παρασκοτίστηκα!». Μην μπορώντας να αποφασίσει, πάει και τα βάζει κάτω από το στρώμα του, πιάνει τη λύρα και όλη η οικογένεια αρχίζει τον χορό και το τραγούδι, όπως πάντα. 
   Ο πλούσιος, περνά μια μέρα, περνά άλλη, περούν τρεις, κάθε βράδυ άκουε τη λύρα του φτωχού και τις χαρούμενες φωνές των παιδιών του και της γυναίκας του σαν να μην άλλαξε τίποτα. 
   Πάει βρίσκει τον φτωχό, του λέει: 
-Φίλε μου, πώς τα καταφέρνεις και συνεχίζεις να γλεντάς ξένοιαστος; Δε σε προβληματίζει τι θα κάνεις με τα γρόσια που σου έδωσα; 
-Α, καλέ μου γείτονα, όλα κι όλα… Δε θα αφήσω τη σκοτούρα να χαλάσει την αγγελική ζωή μου! Άμα χάσω ό,τι με κάνει ευτυχισμένο, τι τα θέλω τα λεφτά; 
   Τότε ο πλούσιος κατάλαβε το μυστικό της ευτυχίας του φτωχού! Συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν ευτυχισμένος επειδή τα χρήματα είχαν γίνει το επίκεντρο της ζωής του… Άρχισε λοιπόν κι αυτός να ζει πιο λιτά, αλλά και να προσφέρει στους άλλους. Σε λίγο καιρό και ο φτωχός άκουε πια από το σπίτι του πλουσίου όργανα και μουσική, χαρούμενες φωνές και τραγούδια! 
Κ. Άγγελος, Α4 

Η φτώχεια θέλει καλοπέραση!
   Ο πλούσιος πάει βρίσκει τον φτωχό, του λέει:
- Καλέ μου άνθρωπε, σε βλέπω και απορώ… Πώς γίνεται εγώ, που είμαι πλούσιος, να μην είμαι ευχαριστημένος σαν εσένα;
- Τι να σου πω, γείτονα; Έλα, άμα θέλεις, αύριο μαζί μου, να δεις πώς ζούμε εγώ κι η οικογένειά μου!
   Την άλλη μέρα πρωί πρωί ο πλούσιος πήγε στα χωράφια μαζί με τον φτωχό και τη γυναίκα του. Όλη μέρα δούλεψαν σκληρά και το βράδυ, πριν φύγουν, μάζεψαν από το χωράφι ένα καλάθι ολόφρεσκα λαχανικά για τον πλούσιο κι ένα για την οικογένεια του φτωχού.
   Γυρίζουν στο σπίτι ο φτωχός με τη γυναίκα του, κάθονται στο τραπέζι να φάνε με την οικογένειά τους και είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν το καθημερινό γλέντι τους… Ξάφνου βλέπουν στην πόρτα τον πλούσιο με το καλάθι που του είχαν δώσει για τον κόπο του.
- Με θέλετε κι εμένα στην παρέα σας;
   Κι όλοι μαζί έφαγαν, τραγούδησαν, χόρεψαν και γέλασαν!
Μ. Μαριλίτα, A2

Η λύρα του φτωχού
   Ο φτωχός δέχτηκε με ευγνωμοσύνη τα γρόσια που του έδωσε ο πλούσιος και όλο χαρά είπε τα ευχάριστα νέα στην οικογένειά του. Όλοι μαζί σκέφτηκαν τι να τα κάνουν και πήραν την απόφαση να ανοίξουν μια δικιά τους ταβέρνα, στην οποία θα έπαιζε λύρα ο φτωχός, ενώ τα παιδιά του θα τραγουδούσαν και θα χόρευαν.
   Η «Ταβέρνα του φτωχού», όπως την ονόμασαν, είχε μεγάλη επιτυχία και ήταν πάντα γεμάτη κόσμο που γλεντούσε και περνούσε καλά. Έτσι, ο φτωχός δε σταμάτησε να είναι χαρούμενος και μετά από λίγο καιρό επέστρεψε στον πλούσιο όλα τα γρόσια, τα οποία σίγουρα δεν του έφεραν δυστυχία…
Μ. Γιώργος, Α4

Πώς έγινε και ο πλούσιος ευτυχισμένος
   Ο πλούσιος εντυπωσιάστηκε που ο φτωχός δεν ήταν εξαρτημένος από τα χρήματα και του τα επέστρεψε. Αναρωτήθηκε τι έκανε λάθος και δεν ήταν ευτυχισμένος όπως εκείνος…
   Μετά από πολλές μέρες προβληματισμού, πήγε μία μέρα στο σπίτι του φτωχού και του πρότεινε να πάει με την οικογένειά του να μείνει μαζί του, στο πλούσιο σπίτι του. Του είπε ότι στο εξής αυτός θα φρόντιζε να μην τους λείψει τίποτα. Το μόνο που ζητούσε σαν αντάλλαγμα ήταν να μοιραστούν τη χαρά και την ευτυχία τους μαζί του... Ο φτωχός δέχτηκε μετά χαράς την πρόταση του πλούσιου, κι έτσι έγινε και ο ίδιος με την οικογένειά του, αλλά και ο πλούσιος πιο ευτυχισμένοι! 
Σ. Σωτήρης, Α4

Η αξία της εργασίας
   Ο φτωχός σκεφτόταν και προβληματιζόταν τι να κάνει τα χρήματα που του έδωσε ο πλούσιος. Τελικά μαζί με τη γυναίκα του αποφάσισαν να τα αξιοποιήσουν και να αγοράσουν αμπελοχώραφα. Αγόρασε λοιπόν ο φτωχός τα χωράφια, τα καλλιεργούσε με τη γυναίκα του και τα παιδιά του και σύντομα κατάφεραν με την καθημερινή δουλειά τους να ζουν επιτέλους κι αυτοί με οικονομική άνεση…
   Με μεγάλη του χαρά λοιπόν ο φτωχός πήγε στον πλούσιο για να του επιστρέψει τα γρόσια. Εκείνος, θαυμάζοντας την προκοπή του φτωχού, του πρότεινε να γίνει υπεύθυνος και σε όλα τα δικά του κτήματα, γιατί εκτίμησε την εργατικότητά του!
Χ. Κατερίνα, A4

Μπράβο σε όλους και όλες!